تبلیغات
شُبیر علیه السلام - سوره ی مبارکه البقره: آیه 124

سوره ی مبارکه البقره: آیه 124
وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّی جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّیَّتِی قَالَ لاَ یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ(124)

(به خاطر آورید) هنگامى كه خداوند، ابراهیم را با وسایل گوناگونى آزمود. و او به خوبى از عهده این آزمایشها برآمد. خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پیشواى مردم قرار دادم!» ابراهیم عرض كرد: «از دودمان من (نیز امامانى قرار بده!)» خداوند فرمود: «پیمان من، به ستمكاران نمى‏رسد! (و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصوم باشند، شایسته این مقامند)». (124)

از امام صادق علیه السلام که درباره قول خدای عزوجل: « و اذا ابتلی ابراهیم ربٌه بکلمات فاتمهٌن » سؤال شد. که این کلمات چه بود؟ حضرت فرمود: این کلماتی بود که آدم علیه السلام آنها را از پروردگارش دریافت نمود و بر اثر آنها توبه اش پذیرفته شد.

حضرت آدم گفت: « اسألک بحق محمد و علی و فاطمة و الحسن و الحسین الاٌ تبت علٌی »؛ یعنی خدایا، تو را به حق محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین می خوانم که توبه مرا بپذیری و خداوند توبه اش را پذیرفت چرا که او بسیار توبه پذیر و مهربان است.

منابع
بحارالانوار، ج 24، ص 176، حدیث 7 - بصائر الدرجات، ص 21