تبلیغات
شُبیر علیه السلام - زنجیر زنی و مسئله شرعی بودن آن

زنجیر زنی و مسئله شرعی بودن آن
از سنتهاى عزادارى در ایران است،در پاكستان و هندوستان نیز این شیوه از دیرباز رواج داشته است.مجموعه ‏اى از حلقه ‏هاى ریز متصل به هم كه به دسته‏اى چوبى یا فلزى ‏وصل مى ‏شود «زنجیر» نام دارد و آن را در ایام عاشورا، بصورت دسته جمعى و درهیات هاى عزادارى،همراه با نوحه خوانى،بر پشت مى ‏زنند و گاهى جاى آن كبود یامجروح مى‏ شود.غالبا این مراسم با سنج همراه است.

این شیوه عزادارى كه اغلب همراه با خون آمدن از پشت زنجیر زنان است،بویژه در برخى مناطق و ملتها كه تیغ هایى هم به زنجیرها مى ‏بستند،در گذشته چون در دید برخى‏ غیر مسلمانان تاثیر سوء داشت،برخى علما به حرمت زنجیر زدن و قمه زدن و خون ازسر و پشت‏ خویش جارى كردن فتوا دادند.

در مقابل آنان نیز علماى دیگرى در پاسخ به‏ استفتاهاى مردم، حكم به جواز دادند.این مساله،بارها در گذشته منشا كشمكش هاى ‏مذهبى گشته است.از جمله آیة الله سید ابو الحسن اصفهانى فتوا به حرمت داد و سیدمحسن امین از او انتقاد كرد و این مساله به مطبوعات و مجلات آن روزگار كشیده شد (1) و از آن پس بازار استفتاء و افتاء داغ شد و مجموعه ‏هایى نیز كه حاوى این نظرات فقهى بود،منتشر گردید.نظیر آن سبت‏به قمه زنى هم در تاریخ معاصر وجود دارد.


پى ‏نوشت:
1-موسوعة العتبات المقدسه،ج 8،ص 378(پاورقى).