تبلیغات
شُبیر علیه السلام - چرا برای امام حسین (ع) گریه می کنیم ؟
 
درباره وبلاگ


تا آفتاب از حرکات تو می وزد از سمت سیب ، عطر صفات تو می وزد . دل می دهیم ، پنجره را باز می کنیم باران گرفته ، یا کلمات تو می وزد ؟ دل می شویم ، محض تپیدن به پای تو در خاک کوچه ای که حیات تو می وزد اینکه چقدر بوی شهادت ، چقدر صبح اینکه چقدر از نفحات تو می وزد ! امشب بهار می دمد از خون روشنت فردا بهشت از برکات تو می وزد . من ایستاده ام به تماشای زیستن جایی که موج موج فرات تو می وزد و با هر اذان به یاد همان ظهر چاک چاک گیسوی خون چکان صلات تو می وزد . کشتی شکستگان تو را بیم موج نیست ،آنجا که بادبان نجات تو می وزد

مدیر وبلاگ : عبرات
چرا برای امام حسین (ع) گریه می کنیم ؟
مى ‏گویند اگر امام حسین (علیه السلام) روز عاشورا پیروز شد چرا آن روز را جشن نمى ‏گیریم؟چرا گریه مى ‏كنیم؟ آیا این همه گریه در برابر آن پیروزى بزرگ براى چیست؟ گریه زبان صادق و طبیعى شوق و اندوه و درد و عشق یك انسان است. گریه تجلى طبیعى یك احساس و حالتى جبرى و فطرى از یك رنج، یك شوق یا یك اندوه مى ‏باشد یكى از دانشمندان غرب مى‏ گوید: «انسانى كه هرگز نمى ‏گرید و گریستن را نمى ‏داند احساس انسانى را فاقد است».مگر نه اشك زیباترین شعر و بى ‏تاب‏ترین محبت و پر گدازترین ایمان و تب دار ترین احساس و خالصترین «گفتن» و لطیف ترین «دوست داشتن» است كه همه در كوره دل به هم آمیخته و ذوب شده و قطره ‏اى گرم شده ‏اند به نام اشك؟ مگر نه قلب، قالب اشك است و اشك در قلب شكل مى‏ گیرد و لذا اشك شبیه قلب است:

اى بسا قلبهاى سوزانى             كه زبان راز آن نگوید باز

لیك آن دیدگان نورانى‏                 راز دلداده مى ‏كند ابراز

گریه ترجمان دل است مثلا كسى كه عزادار است و مرگ عزیزى قلبش را مى ‏سوازند، باید گریه كند. وقتى كه دلش یاد از او مى ‏كند و زبانش سخن از او مى ‏گوید چشمش نیز با او همدردى مى‏ كند مگر چشم از زبان صادقانه ‏تر سخن نمى ‏گوید؟!

اشك چشم نشانه رقت قلب است كسى كه از صحنه دلخراش منقلب نمى ‏شود تا اشك تأثر بریزد و نیز از حقیقت و جلوه زیبائى لذت نمى ‏برد تا اشك شوق جارى گرداند از قلب سلیم و روح متعادل برخوردار نیست.

امیرمومنان على (علیه السلام) مى ‏فرماید:«خداوند متعال افرادى را كه به هنگام استماع قرآن تحت تأثیر قرار نمى ‏گیرند و از شنیدن آیات مربوط به قیامت تعجب نمى ‏كنند، و خنده مى‏ نمایند، مورد سرزنش قرار مى ‏دهد و مى‏ فرماید : (تضحكون و لا تبكون) و نیز فرموده: (بكاء العیون و خشیة القلوب من رحمة الله تعالى)(1)

چنانكه «جمود عین» و محروم بودن از اشك و گریه از خوف خدا نشانه قساوت قلب و شقاوت معرفى شده است.

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود: «من علامات الشقاء: جمود العین، قسوة القلب...» (2)

در مقابل، آن دسته از مومنانى كه بصیرتى روشن قلبى رؤوف و احساسى پاك و شفاف دارند در زبان قرآن كریم با جمله (یبكون و یزیدهم خشوعا) و (سجدّا و بكیّا) مورد ستایش قرار گرفته ‏اند . قهرا این نوع افراد در برابر عظمت مردان خدا اشك شوق و به خاطر مظلومیت آنان هم اشك غم و اندوه از چشم خود جارى مى ‏كنند.


پی نوشت ها :
1-ارشاد القلوب: ص .128

2- بحار الانوار: ج 90 ص .336

امکانات جانبی