ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺩﺧﺘﺮﻱ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﺒﻲ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﭘﺪﺭﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ در خواب ﺩﻳﺪم! ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﻳﺰﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ؟ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺁﻥ ﻟﻌﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺳﺮ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨﺶ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺗﻮﺳﺖ. ﺁﻥ ﻛﻮﺩﻙ ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﺷﺪ، ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ، ﺑﻌﺪ ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﻣﺸﻖ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺖ.(کامل بهایی ۲/۱۷۹)

ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﻛﺘﺐ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ: ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻲ ﺭﻭﻱ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻃﺒﻖ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ ﺁﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ. ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻦ ﺳﺮ ﻛﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺗﻮﺳﺖ. ﺳﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﻃﺸﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻣﻲ‌ﮔﻔﺖ: «ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻱ ﺧﻀﺒﻚ ﺑﺪﻣﺎﺉ! ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻱ ﻗﻄﻊ ﻭﺭﻳﺪﻱ! ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻱ ﺃﻳﺘﻤﻨﻲ ﻋﻠﻲ ﺻﻐﺮ ﺳﻦ! ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﺑﻘﻲ ﺑﻌﺪﻙ ﻧﺮﺟﻮﻩ؟ ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﻟﻠﻴﺘﻴﻤﺔ ﺣﺘﻲ ﺗﻜﺒﺮ»➖«ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ چه کسی ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺖ ﺧﻀﺎﺏ ﻛﺮد! ﺍﻱ ﭘﺪﺭ ﻛﻪ ﺭﮔﻬﺎﻱ ﮔﺮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮید! ﺍﻱ ﭘﺪﺭ، چه کسی ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻛﻮﺩﻛﻲ ﻳﺘﻴﻢ ﻛﺮد! ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻛﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ، ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﻳﺘﻴﻢ ﺭﺍ چه کسی ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﻛند! ». ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ، ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻟﺐ ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻥ ﺷﺮﻳﻒ ﭘﺪﺭ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺑﮕﺮﻳﺴﺖ ﺗﺎ ﻏﺶ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﺭﻓﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻳﺪﻧﺪ ﺻﺪﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﻏﺸﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻫﻞ ﺩﻣﺸﻖ ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ.(نفس المهموم ص ۴۵۶)


وقتی رقیه سلام الله علیها خرابه را به هم ریخت...

دختر کوچک امام حسین علیه السلام در خرابه دلتنگ پدر گشت و از فرط گریه خوابش برد. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺛﻨﺎ  ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺪﺭ ﺩﻳﺪ. ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ «ﻓﺒﻚ ﻭ ﺗﻘﻮﻝ: ﻭﺍ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻭﺍ ﻗﺮﺓ ﻋﻴﻨﺎﻩ، ﻭﺍ ﺣﺴﻴﻨﺎﻩ» ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻴﺤﻪ ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ. ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻛﻨﻨﺪ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﺸﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﭼﺴﺒﺎﻧﻴﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻲ ﻣﻲ‌ﺩﺍﺩ. ﺁﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻤﻲ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻧﻮﺣﻪ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩ. ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﻭﻱ ﺩﺍﻣﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩ «ﺣﺘﻲ ﻏﺸﻲ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﻘﻄﻊ ﻧﻔﺴﻬﺎ»«ﺗﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻏﺶ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﻔﺲ ﺍﻭ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ». ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ. «ﻓﻀﺠﻮﺍ ﺑﺎﻟﺒﻜﺎﺀ ﻭ ﺟﺪﺩﻭﺍ ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﻥ ﻭ ﺣﺜﻮﺍ ﻋﻠﻲ ﺭﺅﻭﺳﻬﻢ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻭ ﻟﻄﻤﻮﺍ ﺍﻟﺨﺪﻭﺩ ﻭ ﺷﻘﻮﺍ ﺍﻟﺠﻴﻮﺏ، ﻭ ﻗﺎﻡ ﺍﻟﺼﻴﺎﺡ». ﺁﻥ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﻳﻚ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺷﺪ.

ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺨﺪﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﺧﺮﻭﺵ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻲ‌ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲ‌ﻛﻮﺑﻴﺪﻧﺪ. ﺧﺎﻙ ﺑﺮﺳﺮ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻧﺪ ﮔﺮﻳﺒﺎﻥ ﻣﻲ‌ﺩﺭﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺼﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻳﺰﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻃﺎﻫﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺩﻣﺸﻘﻲ ﮔﻮﻳﺪ: ﺳﺮ یزید ﺭﻭﻱ ﺯﺍﻧﻮﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﺳﺮ ﭘﺴﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ  ﻣﻴﺎﻥ ﻃﺸﺖ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺷﻴﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ، ﺩﻳﺪﻡ ﺳﺮﭘﻮﺵ ﺍﺯ ﻃﺒﻖ ﺑﻪ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻓﺖ، ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﻡ ﻗﺼﺮ، ﺑﻪ ﺻﻮﺕ ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: «ﺃﺧﺘﻲ ﺳﻜﺘﻲ ﺍﺑﻨﺘﻲ»«ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺯﻳﻨﺐ، ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﺳﺎﻛﺖ ﻛﻦ».

ﻃﺎﻫﺮ ﮔﻮﻳﺪ: ﺩﻳﺪﻡ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻳﺰﻳﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻳﺎ ﻳﺰﻳﺪ، ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﻛﺸﺘﻲ ﻭ ﻋﻴﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﻛﺮﺩﻱ؟! ﻳﺰﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺪﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﻃﺎﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﻟﻲ ﺩﻳﺪﻡ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻃﺸﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻔﺖ. ﻳﺰﻳﺪ ﻏﻠﺎﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻛﻪ ﺧﺒﺮﻱ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻏﻠﺎﻡ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺰﻳﺪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩ. ﺁﻥ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﮔﻔﺖ: ﺳﺮ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻥ ﺳﺮ ﻣﻄﻬﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺸﺖ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﻪ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ. ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺁﻥ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺷﺪ «ﻓﺎﻧﻜﺒﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻘﺒﻠﻪ ﻭ ﺗﺒﻜﻲ ﻭ ﺗﻀﺮﺏ ﻋﻠﻲ ﺭﺃﺳﻬﺎ ﻭ ﻭﺟﻬﻬﺎ ﺣﺘﻲ ﺍﻣﺘﻠﺄ ﻓﻤﻬﺎ ﺑﺎﻟﺪﻡ»«ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻲ‌ﺑﻮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‌ﺯﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺷﺪ».(ریاض القدس ۲/۳۲۳)



طبقه بندی: مناسبتها، 
برچسب ها: ثارالله، حضرت رقیه(س)، خرابه های شام، ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ،
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 2 آبان 1396 توسط عبرات
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو