تبلیغات
شُبیر علیه السلام - اقتدا به امام حسین(ع)

آن زمان که امام حسین (ع) در سال 61 قمری ندای «هل من ناصر ینصرنی» را فریاد زد، نه برای این که در محشر کربلا منتظر یاری کسی باشد، چه این که خوب می دانست کسی دیگر از مردان بنی هاشم باقی نمانده است و امیدی هم به توبه و بازگشت کسی از لشگر دشمن نداشت. او این دعوت را برای امت های بعد، برای اقتدا به سیره و روشی که تمام انسانیت انسان را در بر داشت و نه فقط برای مسلمانان یا شیعیان، با تقاضای «کونوا احرارا فی دنیاکم» برای همه رادمرادان جهان، فریاد زد.

آیا کسی هست همچون او، خون به جگر شود و چون بابای مظلومش، خار در چشم و استخوان در گلو، ذره ای از انسانیت عدول نکند ؟ حتی اگر بدترین و زشت ترین کنایه ها را بر او بر منبر وکوچه و بازار فریاد بزنند و نسبت دهند.خواست بگوید تا آخرین لحظه و دم، دشمنم را به صلاح و فلاح دعوت می کنم و نه با شمشیر و خشونت، که با قول احسن، آن گونه که حتی در شب نبرد نا برابر با دشمن، نشست و گفت و شنید و مهلت داد تا شاید از آنها ـ ولو یک نفر ـ به راه راست و مرام انسانیت، هدایت شود.

وقتی دشمن، آب را سه شبانه روز بر حریم و حرم او بست، می توانست با قدرت الهیِ امامتش، همه سرزمین کربلا را از آب سیراب کند و فرزندان خردسال او نیز سیراب شوند، چه که او کمتر از هاجر، همسر ابراهیم نبود. اما با این حال با صبر و مقاومتی مظلومانه، ایستاد تا به همه دنیا ثابت کند که آنچه او از طرف خدایش مأمور به انجام آن است، زمین تا آسمـان با آنچه سیره دشمن مقابل است، فاصله دارد. باید با صبر و نرمش خود ثابت کنیم که فرهنگ اسلام واقعی ـ که شیعه آینه تمام نمای آن است ـ چیزی جز آن است که امروزه مدعیان دروغین حقوق بشر به او نسبت می دهند.

امام حسین (ع) فرمود: فیاسیوف خذینی یعنی با خون من که شمشیرهای یزیدیان آن را در می یابند، درخت اسلام و آزادگی بارور می شود، اما هر گز مدعیان دروغین حقوق بشر از خود سؤال نمی کنند که این خونی که امام حسین و پیروانش گفته اند، آیا جز به دست یزیدیان بر زمین می ریزد و آن شمشیری که از نیام کشیده می شود، دیروز و امروز در دست که بود و هست؟

ما پیرو آن کسی هستیم که در نمازهای جمعه همراه گرفتن اسلحه را نیکو دانست و اینک پیروان یزید، این عمل را نوعی خشونت و کاری تروریستی قلمداد می کنند؛ اما هیچ گاه نمی پرسند و اجازه نمی دهند پرسیده شود که در حکومت اسلامی ایران ـ که امروز بارزترین مصداق حکومت انقلابی امام حسین(ع) است و بیش از ربع قرن از عمر آن می گذرد ـ چند بار از اسلحه برای حمله به دیگران استفاده شده است و آیا وقتی گرگ های در لباس میشی همچون اینان وجود دارند، ما حق نداریم دست کم در ظاهر برای ترساندن آنها، اسلحه را به رخشان بکشیم؟

و باز کسی نمی پرسد و اجازه پرسیدن به بشریت را نمی دهند که در این چند سال، چه دایه های دلسوزتر از مادری که ده ها جنگ بزرگ و کوچک و کودتاهای خونین را در جهان به راه نیانداخته و یا رهبری نکردند! گرچه ظاهری اتوکشیده و شیک دارند، اما در پشت پرده تزویر و فریبشان، زرادخانه های اتمی را برای نابودی بشر، روز به روز توسعه می دهند و در برابر دوربین های تلویزیون، در دست خود گل و شیرینی و اسباب بازی و... برای فریب بزرگ و کوچک به نمایش می گذارند. باید جهانیان و مردم مظلوم دنیا که زیر بمباران دیوانه کننده تبلیغاتی بوق ها و یوغ های غرب در حال غرق شدن هستند، ببینند که این اسلام واقعی با آن اسلام آمریکایی که خودشان ساخته و پرداخته اند و آن را به عنوان اسلام اصیل، مورد حمله رسانه بی رحم و ناجوانمردشان قرار داده اند، زمین تا آسمان فاصله دارد. وقتی درست در بحبوحه آتش افروزی های اسرائیل و آمریکا در خاورمیانه، آقای پاپ که داعیه طلایه داری دین مسیح(علیه السلام) را دارد، پیامبر اعظم(ص) را به خشونت متهم می کند، البته نباید شک کرد که همه با هم دست به دست هم داده اند تا دیگر بار، خشونت را از حساس ترین خاکریز مقاومت اسلام بلکه انسانیت انسان، یعنی لبنان، به نظاره بنشنینند و سندی بر ادعای خود رو کنند.

شاید پاپ آن سخنان را در راستای به تصویر کشیدن چهره ای خشن در عمل از اسلام گفته است و شاید او به این انتظار بوده است تا در لبنان، حمام خون راه بیفتد؛ اما می دانم که همه آزادمردان که از مشی و مرام شیعه خبر دارند، به او و هم پیمانانش خواهند فهماند که زهی خیال باطل! وقتی در احادیث شیعه می خواندم که بسیاری از سربازان امام زمان(ع) پس از ظهور، مسیحی و... هستند، کمی تعجب کردم؛ اما وقتی دیدم در میدان شهدای لبنان چگونه همین برادران مسیحی، پرچم های لبنان را در دست دارند و علیه زور و تزویر شعار می دهند دلم و ایمانم محکم تر شد و دانستم که ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین(ع) و هم ندای «کونوا احرارا فی دنیاکم» در حال محقق شدن است؛ حریت و آزادگی که نه تنها برای پیروان ابوسفیان که برای همه آزادگان جهان، صلا زده شد.ما خوب می دانیم که بسیاری از یاران امام موعود السرور را همینان تشکیل می دهند.

ر- ثرایی

منبع : مجله معارف بهمن 1385، شماره 43.


،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 17 دی 1396 توسط عبرات

کلیه حقوق این وبلاگ برای شبیر محفوظ است و هر گونه کپی برداری تنها با ذکر منبع مجاز است