تبلیغات
شُبیر علیه السلام - بزرگ مرد تاریخ

لطفا برای دیدن اندازه اصلی عکس بر روی آن کلیک کنیدشب، شاهد نیایش‏ های عارفانه علی علیه‏السلام است و روز، رازدار منش‏ های عادلانه او. صدای پای شب و قدم ‏های علی علیه‏السلام باهم پیوندی ناگسستنی دارند.

آن گاه که هستی روی را می‏ پوشاند و پوست شب، تیره ‏تر می‏ گردد، علی، خورشید شب‏های مدینه و کوفه نیز روی می‏ پوشاند و آرام آرام، کوچه‏ های تنگ و تاریک را زیر پای خود می ‏نهد و کوبه درهای فقر و تنگ‏دستی را می‏کوبد؛ بی ‏آن‏که در انتظار بیرون آمدن سری بماند.

مباد که چشمی او را ببیند و زبانی به ستایش او گشوده شود. درها یکی پس از دیگری گشوده می‏ شوند. و چونان شب‏های پیشین، دست‏های آبرومند زنان غم‏زده، شتابان، هدیه‏ هایی که از دوست ناشناخته رسیده است به درون خانه می‏ کشند و باز از سر عشق و یا کنجکاوی، سری برون می‏ آید و راست و چپ را می ‏نگرد؛ شاید رنگ این پدر پنهان را ببیند. آه! امشب نیز از دیدن ماه کوفه محروم است!

بزرگ مرد تاریخ، به خانه بر می‏گردد؛ شادمان‏تر از همیشه و سفره ساده و بی ‏پیرایه خویش را می‏ گشاید. او آخرین کسی است که در کوفه، سفره شام می ‏گستراند و تنها پدری است که خود، نان جو می‏خورد و نمک و فرزندان یتیم خویش را خرما می‏ خوراند و نان گندم!

راستی! چه می‏شد اگر ای روزگار؛ ای آفرینش! به گفته آن نویسنده مسیحی ـ تمامی قدرت‏ها و نیروهای خود را بسیج می‏کردی و انسانی هم‏چون علی از نظر عقل و بیان و قدرت و شجاعت، به جامعه بشری تحویل می‏دادی؟

علی علیه‏السلام را محراب می ‏شناسد و میدان و کوچه‏ های انفاق و ویرانه نشین‏هایی که با دست‏های او آشنایند؛ دست‏هایی که با کشت و کار بیگانه نبوده و آبیاری باغ‏ها و نخل‏ها را به زحمت انجام می‏دادند. همان دست‏هایی که چندان از چاه ‏های مدینه آب می ‏کشیدند و درخت‏های خرمای یهودیان را آبیاری می‏کردند که پینه بسته و سخت شده بودند.

چه می‏گویم خدایا؟! مگر می‏شود بی‏کرانه دریایی را چنین کودکانه توصیف کرد و مگر فضیلت‏ هایی با آن عظمت، در واژه ‏هایی چنین کوچک و کوتاه می‏ گنجند؟! واژه‏ها تنها و تنها می‏توانند عظمت انسان‏های بزرگ را در بند کشند.

علی علیه‏السلام را باید با جان فهمید، او را باید باور کرد؛ اگر چه می‏توان از بردباری و علم و خُلق پسندیده ‏اش گفت؛ امّا او، تنها آن‏چه می‏ گوییم و می‏ خوانیم نیست. نگاشته‏ ها، گوشه‏ ای از عظمت این بزرگ مرد تاریخ بشر است.

به راستی حضور او در شب معراج، آن جا که رسول خدا پای نهاد و هم‏دلی و هم‏راهی او در مدت 33 سال با بهترین آفریده الهی، حضرت محمد (ص) ، بالاترین گواه بر عظمت اوست.


،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 19 مرداد 1391 توسط عبرات
نمایش نظرات 1 تا 30

کلیه حقوق این وبلاگ برای شبیر محفوظ است و هر گونه کپی برداری تنها با ذکر منبع مجاز است