تبلیغات
شُبیر علیه السلام - مطالب ابر استاد مطهری

من نمی دانم کدام جانی یا جانیهایی جنایت را به شکل دیگری بر حسین بن علی وارد کردند و آن اینکه هدف حسین بن علی را مورد تحریف قرار دادند و همان چرندی را که مسیحیها در مورد مسیح گفتند درباره حسین گفتند که حسین کشته شد برای آنکه بار گناه امّت را به دوش بگیرد، برای اینکه ما گناه بکنیم و خیالمان راحت باشد، حسین کشته شد برای اینکه گنهکار تا آن زمان کم بود، بیشتر بشود.لذا بعد از این انحراف، چاره ای نبود جز اینکه ما فقط صفحه سیاه و تاریک این حادثه را بخوانیم، فقط رثاء و مرثیه ببینیم. من نمی گویم آن صفحه تاریک را نباید دید بلکه باید آن را دید و خواند، اما این مرثیه همیشه باید مخلوط با حماسه باشد. اینکه گفته اند رثای حسین بن علی باید همیشه زنده بماند، حقیقتی است و از خود پیغمبر گرفته اند و ائمه اطهار نیز به آن توصیه کرده اند.

این رثاء و مصیبت نباید فراموش بشود، این ذکری، این یادآوری نباید فراموش بشود و باید اشک مردم را همیشه بگیرید، اما در رثای یک قهرمان. پس اول باید قهرمان بودنش برای شما مشخص بشود و بعد در رثای قهرمان بگریید، وگرنه رثای یک آدم نفله شده بیچاره بی دست و پای مظلوم که دیگر گریه ندارد، و گریه ملتی برای او معنی ندارد. در رثای قهرمان بگریید برای اینکه احساسات قهرمانی پیدا کنید، برای اینکه پرتوی از روح قهرمان در روح شما پیدا شود و شما هم تا اندازه ای نسبت به حق و حقیقت غیرت پیدا کنید، شما هم عدالتخواه بشوید، شما هم با ظلم و ظالم نبرد کنید، شما هم آزادیخواه باشید، برای آزادی احترام قائل باشید، شما هم سرتان بشود که عزت نفس یعنی چه، شرف و انسانیت یعنی چه، کرامت یعنی چه. اگر ما صفحه نورانی تاریخ حسینی را خواندیم، آن وقت از جنبه رثائی اش می توانیم استفاده کنیم وگرنه بیهوده است. خیال می کنیم حسین بن علی در آن دنیا منتظر است که مردم برایش دلسوزی کنند یا- العیاذ باللَّه- حضرت زهرا علیه السلام بعد از هزار و سیصد سال، آن هم در جوار رحمت الهی منتظر است که چهار تا آدم فکسنی برای او گریه کنند تا تسلّی خاطر پیدا کند!.

چند سال پیش در کتابی دیدم که نویسنده مقایسه ای میان حسین بن علی و عیسی مسیح کرده بود؛ نوشته بود که عمل مسیحیها بر عمل مسلمین (شیعیان) ترجیح دارد، زیرا آنها روز شهادت عیسی مسیح را جشن می گیرند و شادمانی می کنند ولی اینها در روز شهادت حسین بن علی مرثیه خوانی و گریه می کنند. عمل آنها بر عمل اینها ترجیح دارد، زیرا آنها شهادت را برای عیسی مسیح موفقیت می دانند نه شکست، و چون موفقیت می دانند شادمانی می کنند، اما مسلمین شهادت را شکست می دانند و چون شکست می دانند گریه می کنند. خوشا به حال ملتی که شهادت را موفقیت بشمارد و جشن بگیرد، و بدا به حال ملتی که شهادت را شکست بداند و به خاطر آن مرثیه خوانی کند.


ادامه مطلب
طبقه بندی: امام حسین (ع)، 
برچسب ها: استاد مطهری، تحریف، مسلمین، شهادت،
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 29 آبان 1397 توسط عبرات
عزاداری برای امام حسین (ع) تا چه اندازه مجاز است؟
با توجه به حکمت عزاداری بر اهل بیت‏ علیهم السلام - به خصوص امام حسین‏ علیه السلام - حد عزاداری را شرع و عقل تعیین می‏ کنند. اگر عزاداری در شیوه ‏هایی اجرا شود که شور را بر شعور غالب سازد و به نوعی موجب انحراف از فلسفه عزاداری گردد؛ خارج از حدود عزاداری مشروع، مقبول، موجه و معقول است. اگر قالب‏ های عزاداری به گونه‏ ای باشد که عقلای جامعه، آن را تقبیح کرده، آن را موجب وهن مذهب و آموزه‏ های اصلی عاشورا می‏دانند، قطعاً حد غیر مجاز عزاداری خواهد بود.

گفتنی اینکه شکل و صورت عزاداری، باید به گونه‏ ای باشد که بتواند هسته و محتوای اصلی پیام عاشورا را به مردم ابلاغ کند و باور انسان‏ها را نسبت به آنها تقویت نماید، ولی اگر این ظاهر به صورتی درآید که نه تنها باطن و مغز را نشان ندهد، بلکه باعث گردد اصل مسئله و موضوع خدشه ‏دار شود، شکل و صورت مناسبی نخواهد بود و این لباس بر قامت این تن رعنا، راست نخواهد آمد.

به عنوان مثال قمه ‏زنی - که یک گونه خاص عزاداری است - نه تنها شعارها و گفتارهای اصلی عاشورا را به درستی ابلاغ نمی‏کند؛ بلکه چنانچه مقام معظم رهبری فرمودند، موجب وهن قضیه کربلا می‏گردد و لذا غیر مجاز است.[1] .

با توجه به ابهت و شوکتی که حضرت امام حسین ‏علیه السلام داشتند، چرا در برخی مراسم و مجالس، چهره مظلوم و خوار، از ایشان ترسیم می‏کنند چگونه توجیه می‏شود؟ عزت - به معنای سخت، محکم و استوار بودن - صفت پسندیده‏ای است که در برخی آیات قرآنی بر آن پافشاری شده و آن را زیبنده خداوند، و رسولش و مؤمنان دانسته است.[2] .

امام حسین‏ علیه السلام و اصحاب ایشان، با تأسی به این آموزه قرآنی در گفتار و عمل همواره پیش قدم بودند و هیچ گونه زبونی و ذلت را تاب نیاوردند تا آنجا که «هَیْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ» به یکی از شعارهای اصیل نهضت عاشورایی تبدیل شد.اما متأسفانه در بعضی از منابع و نوشته ‏ها - که دستمایه برخی از مجالس عزاداری نیز هست - عنصر عزت در سیره نهضت سید الشهدا علیه السلام مفقود و مغفول است.ریشه و عامل روانی این شیوه، در این نکته نهفته است که برخی از مبلغان نهضت حسینی، بجای آنکه سعی و تلاش خود را در افزایش شناخت مردم با ابعاد گوناگون این واقعه عظیم قرار دهند؛ تنها به تحریک احساسات و عواطف آنان پرداخته و برای این منظور به نقل مطالب از هر منبع غیر موثق و غیر مستند روی می ‏آورند و چهره ‏ای ذلیلانه از نهضت ابا عبداللَّه‏ علیه السلام برای مردم ترسیم می‏کنند!

به هر روی، بیان پاره ‏ای از مطالب - که صورتی رقت‏ بار و به دور از عزت برای امام حسین‏ علیه السلام و اصحاب و همراهان وی مطرح می‏ سازد - با اصل غیرتمندی دین اسلام و سیره نبوی و علوی و اهل بیت‏ علیهم السلام ناسازگار و کاری غیر موجه است.البته روایت «مظلومیت اباعبد اللَّه‏ علیه السلام»؛ به معنای تحلیل ظلم‏ های مستندی که بر حضرت و صحابه او رفت، هیچ منافاتی با عزتمندی آن شخصیت عظیم ندارد؛ بلکه عزت سید الشهدا و همراهانش را بیشتر روشن می ‏سازد؛ زیرا با تبیین ظلم دشمنان آن حضرت و چگونگی برخورد اباعبد اللَّه‏ علیه السلام با آن و تشریح ابعاد ظلم ‏ستیزی ایشان، مشخص می‏گردد که روحیه عزیزانه چگونه و در چه قالبی می‏تواند در برابر ظلم ایستادگی کند.

چرا برای بزرگداشت عاشورا به روش بحث و گفت‏گو اکتفا نمی ‏شود؟ آیا زنده نگه داشتن یاد عاشورا فقط منحصر به این است که انسان سینه ‏زنی و گریه کند، شهر را سیاه ‏پوش کند، مردم تا نیمه‏ های شب به عزاداری بپردازند و حتی گاهی روزها کار و زندگی خود را تعطیل کنند؛ مخصوصاً با توجه به اینکه این امور ضررهای اقتصادی به دنبال دارد.آیا ممکن‏ نیست این خاطره‏ ها به گونه‏ ای تجدید شود که ضررهای اقتصادی و اجتماعی کمتری داشته باشد، مثلاً جلسات بحث، میزگرد یا سمینارهایی ترتیب داده شود، و با تماشای بحث و گفت‏گو خاطره این حادثه برای مردم تجدید شود؟

بحث درباره شخصیت سید الشهدا علیه السلام در قالب تشکیل میزگردها، کنفرانس‏ ها، سخنرانی‏ ها، نوشتن مقالات و امثال این قبیل کارهای فرهنگی، علمی و تحقیقات، بسیار مفید و لازم است و البته در جامعه ما نیز انجام می‏ شود و به برکت نام سید الشهدا علیه السلام و عزاداری آن حضرت، بحث، گفت‏گو و تحقیقات زیادی درباره این امور صورت می‏گیرد و مردم نیز معارف را فرا می‏ گیرند.این فعالیت‏ها بجای خود لازم است، اما آیا برای اینکه ما از حادثه عاشورا بهره ‏برداری کامل کنیم، این اقدامات کافی است؟ یا اینکه امور دیگری نیز مثل همین عزاداری‏ ها بجای خود لازم است؟


ادامه مطلب...
طبقه بندی: امام حسین (ع)، 
برچسب ها: امام حسین(ع)، روش عزاداری، استاد مطهری،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 4 آبان 1393 توسط عبرات