تبلیغات
شُبیر علیه السلام - مطالب ابر ثارالله
 
مقاتل
معرفی کتاب

«آینه در کربلاست» اثر دکتر محمدرضا سنگری تنها با گذشت یک سال از انتشار به چاپ هفتم رسیده است؛ این اثر روایتی کامل از واقعه عاشوراست.آینه در کربلاست از دقیقترین و جزئی پردازانه‌ترین تاریخ نوشته های عاشورا است که نویسنده در آن با استفاده از منابع دست اول و مورد وثوق علمای تاریخ شیعه، تحلیل جامعی از حادثه کربلا ارائه می‌دهد.

نظرسنجی
به نظر شما عوامل قیام امام حسین(ع) کدام موارد زیر است؟








حمایت
  • حسین(علیه السلام) گوهر جاودانه ادیان

    رود خونی كه از شهیدان كربلا بر صحرای طف جاری شد، فرات حقیقتی گشت كه جرعه نوشان عزت و آزادگی را ازهر مذهب و مسلك و هر دین و آیین به قدر تشنگی سیراب كرد....

    ادامه مطلب ...
  • عشق به سیدالشهدا

    ستمگران و حكام ‏جور و پیروان باطل، وقتى با یك فكر و ایمان و گرایش معنوى ‏نتوانند مبارزه و مقابله كنند، به مظاهر و نمودها و سمبل هاى آن تفكر و باور حمله مى‏ كنند....

    ادامه مطلب ...
  • ارتباط امام مهدى(ع) با امام حسین(ع)

    از زمان خلقت آدم ابوالبشر تاكنون همواره دو جریان حقّ و باطل به موازات هم پیش‏رفته و كره خاك هیچ‏گاه از مصاف این دو جریان خالى نبوده است. پیروان هر یك از حق‏ مداران گذشته، همواره بسترسازان حق‏گرایان آینده...

    ادامه مطلب ...
  • سرّ عدد چهل

    اعداد نه تنها در زندگی مادی که در زندگی معنوی ما نیز حائز اهمیت فراوانند ، تعدا رکعات نماز ، تعداد تسبیحات اربعه ، تعداد تسبیحات حضرت فاطمه (س) و امثال اینها نشان می دهند که زندگی معنوی جدا از اعداد نیست ...

    ادامه مطلب ...
جمعه 26 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّیِّ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا اسْتَسْقَى الْمَاءَ فَلَمَّا شَرِبَهُ رَأَیْتُهُ قَدِ اسْتَعْبَرَ وَ اغْرَوْرَقَتْ عَیْنَاهُ بِدُمُوعِهِ ثُمَّ قَالَ لِی یَا دَاوُدُ لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَ الْحُسَیْنِ ع فَمَا مِنْ عَبْدٍ شَرِبَ الْمَاءَ فَذَكَرَ الْحُسَیْنَ ع وَ لَعَنَ قَاتِلَهُ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ حَسَنَةٍ وَ حَطَّ عَنْهُ مِائَةَ أَلْفِ سَیِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ دَرَجَةٍ وَ كَأَنَّمَا أَعْتَقَ مِائَةَ أَلْفِ نَسَمَةٍ وَ حَشَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى یَوْمَ الْقِیَامَةِ ثَلِجَ الْفُؤَادِ.

داود رقّى مى ‏گوید: در محضر مبارك امام صادق علیه السّلام بودم، حضرت آب طلبیدند و زمانى كه آب را نوشیدند دیدم در حضرت حالت گریه پیدا شد و دو چشم آن حضرت غرق اشك شد. سپس به من فرمودند: اى داود! خدا قاتل حسین علیه السّلام را لعنت كند؛ بنده ‏اى نیست كه آب نوشیده و حسین علیه السّلام را یاد نموده و كشنده ‏اش را لعنت كند مگر آن كه خداوند منّان صد هزار حسنه براى او می نویسد و صد هزار گناه از او محو كرده و صد هزار درجه، مقامش را بالا برده و گویا صد هزار بنده، آزاد كرده و روز قیامت حق تعالى او را با قلبى آرام و مطمئن محشورش مى ‏كند.

منبع : كامل الزیارات، ص: 107-106.




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، یادآوری، اشک، روز قیامت،
چهارشنبه 24 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
ورود اهل بیت به مدینه

چون اهل بیت علیهماالسّلام از شام بیرون شدند، طى مراحل و منازل نمودند تا نزدیك به مدینه شدند. بشیر بن جَذلَم كه از ملازمین ركاب بود گفت: چون نزدیك مدینه رسیدیم حضرت على بن الحسین علیه السّلام محلّى را كه سزاوار دانست فرود آمد و خیمه‌ ها بر افراخت و فرمود: اى بشیر! خدا رحمت كند پدر ترا او مردى شاعر بود آیا تو نیز بهره اى از صنعت پدر دارى؟ عرض كردم: بلى یابن رسول اللّه، من نیز شاعرم. فرمود: پس برو داخل مدینه شو و شعرى در مرثیه ابوعبداللّه علیه السّلام بخوان و مردم مدینه را از شهادت او و آمدن ما آگاه كن. بشیر گفت: حسب الامر سوار بر اسب شدم و به سوى مدینه تاختم تا داخل مدینه شدم، چون به مسجد حضرت پیغمبر صلى اللّه علیه و آله و سلّم رسیدم صدا به گریه و زارى بلند كردم و این دو شعر گفتم: 


«یا اَهْلَ یَثرِبَ لا مُقامَ لَكُم بِها  
قُتِلَ الْحُسینُ فَاَدْمُعى مِدْرارٌ  
اَلجِسْمُ مِنهُ بِكربَلاءَ مُضَرَّجٌ  
وَالرَّاءسُ مِنهُ عَلَى الْقَناةِ یُدار»ُ 

یعنى اى اهل مدینه دیگر در مدینه اقامت نكنید كه حسین علیه السّلام شهید شد و به این سبب سیلاب اشك از چشم من روان است. بدن شریفش در كربلا در میان خاك و خون افتاده و سر مقدّسش را بر سر نیزه‌ها در شهرها مى گردانند. آن وقت فریاد برآوردم كه اى مردم اینك على بن الحسین علیه السّلام با عمّه‌ها و خواهرها به نزدیك شما رسیده اند و در ظاهر شهر شما رحل خویش فرود آورده اند و من پیك ایشانم به سوى شما و شما را به حضرت او دلالت مى كنم. گوئى بانگ بشیر نفخه صور بود كه عرصه مدینه را صبح نشور ساخت. مخدّرات محجوبه از خانه‌ها بیرون شدند و با پاهاى برهنه بیرون دویدند و روها بخراشیدند و صداها به ناله و زارى بلند كردند و فریاد واویلاه و واثبوراه كشیدند و هرگز مدینه به آن حالت مشاهده نگشته بود و روزى از آن، تلخ تر و ماتمى از آن، عظیم تر دیدار نشده بود.

منبع : منتهی الامال، ۱/۱۰۳۵




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : ثارالله، اهل بیت(ع)، اسارت، مدینه،
دوشنبه 22 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
عیسی بن حارث کندی گوید: «چون حسین بن علی علیه ‏السلام را شهید کردند تا هفت روز هر گاه که نماز عصر را می‏خواندیم به آفتاب که نورش بر دیوار خانه‏ ها می‏ تابید نگاه می‏کردیم و می‏دیدیم که از شدت سرخی گویا که لحافی سرخ رنگ است!»[1] .

نیز از محمد بن سیرین آورده شده است که: «این قرمزی شفق تا هنگام شهادت حضرت سیدالشهداء علیه ‏السلام وجود نداشت و پس از شهادت آن حضرت بوجود آمد.»[2]  و نیز حکایت شده که: «چون حضرت سیدالشهداء علیه ‏السلام به شهادت رسید، آفتاب چنان گرفت که ستارگان در آسمان نمودار شدند و مردم گمان می‏کردند که قیامت بر پا شده است.»[3] .

و بنابر نقل‏ های مختلف: «بعد از شهادت امام حسین علیه ‏السلام در برخی اماکن تا سه روز و در بعضی جاها تا چهل روز از آسمان خون بارید!»[4] .

نیز آمده است که: «در صبح گاه شب شهادت امام حسین علیه ‏السلام هر سنگ و سنگریزه‏ای را که از زمین بر می‏ داشتند در زیر آن خون تازه ‏ای که در حال جوشش بود مشاهده می‏کردند.»[5] .

پس از شهادت آن بزرگوار، زمین به سختی لرزید و شرق و غرب تاریک شد و مردم را زلزله و برق فرو گرفت و آسمان خون بارید و هاتفی از آسمان ندا کرد که:

«به خدا سوگند، امام فرزند امام و برادر امام و پدر امامان، حسین بن علی، کشته شد.»[6] .

پی نوشت ها :
1 - احقاق الحق،ج11،ص480.
2 - منتهی الامال،محدث قمی،ج 1 ، ص 837.
3 - بحارالانوار،ج 45 ، ص 216، مختصر تاریخ ف ابن عساکر،ج 7 ، ص 149.
4 - همان ف ص 211.
5 - منتهی الامال ، ج 1،ص 836 .
6 - مقتل الحسین ، مقرم ف ص 283.




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، شگفتی بعد از شهادت، آسمان، خون،
عاقبت سیاهی لشکر ابن سعد ملعون

سیّد ابن طاووس و ابن شهر آشوب و دیگران از عبد اللَّه بن رباح قاضى روایت كرده اند كه گفت: مرد نابینائى را دیدم از سبب كورى از او سؤال كردم. گفت: من از آنها بودم كه به جنگ حضرت امام حسین علیه السّلام رفته بودم و با ۹ نفر رفیق بودم، امّا نیزه به كار نبردم و شمشیر نزدم و تیرى نینداختم. چون آن حضرت را شهید كردند و به خانه خود برگشتم و نماز عشا كردم و خوابیدم. در خواب دیدم كه مردى به نزد من آمد و گفت: بیا كه حضرت رسول صلّى اللّه علیه و آله و سلّم تو را مى طلبد. گفتم: مرا به او چه كار است؟ جواب مرا نشنید و گریبان مرا كشید و به خدمت آن حضرت برد.


ناگاه دیدم كه حضرت در صحرائى نشسته است محزون و غمگین و جامه را از دستهاى خود بالا زده است و حربه اى به دست مبارك خود گرفته است و طشتی در پیش آن حضرت افكنده اند و ملكى بر بالاى سرش ایستاده است و شمشیرى از آتش در دست دارد و آن ۹ نفر كه رفیق من بودند ایشان را به قتل مى رساند و آن شمشیر را به هر یك از ایشان كه مى زند آتش در او مى افتد و مى سوزد و باز زنده مى شود و بار دیگر ایشان را به قتل مى رساند. من چون آن حالت را مشاهده كردم به دو زانو در آمدم و گفتم: السّلام علیك یا رسول اللَّه. جواب سلام من نگفت و ساعتى سر در زیر افكند و گفت:

اى دشمن خدا هتك حرمت من كردى و عترت مرا كشتى و رعایت حقّ من نكردى. گفتم: یا رسول اللَّه من شمشیرى نزدم و نیزه به كار نبردم و تیر نیانداختم. حضرت فرمود: راست گفتى و لیكن در میان لشكر آنها بودى و سیاهى لشكر ایشان را زیاد كردى. نزدیك من بیا. چون نزدیك رفتم دیدم طشتى پر از خون در پیش آن حضرت است. پس فرمود: این خون فرزند من حسین است و از آن خون در چشم هاى من كشید. چون بیدار شدم نابینا بودم.

منبع : جلاء العیون، ص ۷۸۴




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، اهل بیت(ع)، هتك حرمت، قاتلان امام حسین علیه السلام،
چهارشنبه 17 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
قابل توجه آنانکه که مردم را به بهانه «عدم معرفت به امام حسین علیه السلام» از زیارت آن حضرت منع میکنند.

«شوق و محبت و رغبت» به امام حسین علیه السلام هم برای رفتن به زیارت آن حضرت و اجر آن، کافیست.

1- زیارت از روی «حب»:
▫️حدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِی خَلَفٍ الْقُمِّیِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى الْیَقْطِینِیِّ عَنْ رَجُلٍ عَنْ فُضَیْلِ بْنِ عُثْمَانَ الصَّیْرَفِیِّ عَمَّنْ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ مَنْ أَرَادَ اللَّهُ بِهِ الْخَیْرَ قَذَفَ فِی قَلْبِهِ حُبَّ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ حُبَّ زِیَارَتِهِ وَ مَنْ أَرَادَ اللَّهُ بِهِ السُّوءَ قَذَفَ فِی قَلْبِهِ بُغْضَ الْحُسَیْنِ وَ بُغْضَ زِیَارَتِهِ .

حضرت ابى عبد اللّه علیه السّلام فرمودند: كسى كه خداوند خیر را براى او اراده كرده باشد در قلبش محبّت امام حسین علیه السّلام را قرار داده و در دلش محبت زیارت آن جناب را مى اندازد و كسى كه خداوند سوء و بدى را برایش بخواهد در قلبش بغض امام حسین علیه السّلام قرار داده و در دلش بغض زیارت آن حضرت را مى اندازد.(منبع : کامل الزیارات، باب ۵۵، حدیث ۳)

2-  زیارت از روی «شوق»:
حدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْقُرَشِیُّ الرَّزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ یَحْیَى عَنْ أَبِی أُسَامَةَ زَیْدٍ الشَّحَّامِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) تَشَوُّقاً إِلَیْهِ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الآْمِنِینَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ أُعْطِیَ كِتَابَهُ بِیَمِینِهِ وَ كَانَ تَحْتَ لِوَاءِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) حَتَّى یَدْخُلَ الْجَنَّةَ فَیُسْكِنَهُ فِی دَرَجَتِهِ- إِنَّ اللّهَ عَزِیزٌ حَكِیمٌ.

▪️امام صادق علیه السّلام میفرمودند: كسى كه از روى شوق و ذوق به زیارت قبر حضرت حسین بن على سلام اللّه علیهما برود روز قیامت خداوند متعال او را از جمله آمنین مى نویسد و محسوب مى فرماید و كتابش (نامه اعمال او) را به دست راستش دهد و در زیر پرچم حسین علیه السّلام بوده تا داخل بهشت شود پس حق تعالى او را در درجه و مرتبه خودش مكان داده بدرستى كه خداوند متعال عزیز و حكیم مى باشد.(منبع : کامل الزیارات، باب ۵۶، حدیث ۱)




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : ثارالله، اربعین، زیارت، قیامت،
یکشنبه 14 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
بهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ صَالِحٍ عَنِ الْحَرْثِ بْنِ الْمُغِیرَةِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً مُوَكَّلِینَ بِقَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَإِذَا هَمَّ بِزِیَارَتِهِ الرَّجُلُ أَعْطَاهُمُ اللَّهُ ذُنُوبَهُ فَإِذَا خَطَا مَحَوْهَا ثُمَّ إِذَا خَطَا ضَاعَفُوا لَهُ حَسَنَاتِهِ فَمَا تَزَالُ حَسَنَاتُهُ تَضَاعَفُ حَتَّى تُوجِبَ لَهُ الْجَنَّةَ ثُمَّ اكْتَنَفُوهُ وَ قَدَّسُوهُ وَ یُنَادُونَ مَلَائِكَةَ السَّمَاءِ أَنْ قَدِّسُوا زُوَّارَ حَبِیبِ اللَّهِ فَإِذَا اغْتَسَلُوا نَادَاهُمْ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) یَا وَفْدَ اللَّهِ أَبْشِرُوا بِمُرَافَقَتِی فِی الْجَنَّةِ ثُمَّ نَادَاهُمْ أَمِیرُ الْمُوءْمِنِینَ ع أَنَا ضَامِنٌ لِقَضَاءِ حَوَائِجِكُمْ وَ دَفْعِ الْبَلَاءِ عَنْكُمْ فِی الدُّنْیَا وَ الآْخِرَةِ ثُمَّ الْتَقَاهُمْ [اكْتَنَفَهُمُ ]النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَنْ أَیْمَانِهِمْ وَ عَنْ شَمَائِلِهِمْ حَتَّى یَنْصَرِفُوا إِلَى أَهَالِیهِمْ.

 

حضرت ابى عبد اللّه علیه السّلام فرمودند: خداوند متعال فرشتگانى دارد كه مُوكّل قبر حضرت امام حسین علیه السّلام مى باشند. هنگامى كه شخص قصد زیارت آن حضرت را مینماید حق تعالى گناهان او را در اختیار این فرشتگان قرار مى دهد و زمانى كه وى قدم برداشت فرشتگان تمام گناهانش را محو مى كنند و سپس قدم دوّم را كه برداشت حسناتش مضاعف و دو چندان مى كنند و پیوسته با قدم هائى كه برمى دارد حسناتش مضاعف مى گردد تا به حدّى مى رسد كه بهشت برایش واجب و ثابت مى گردد. سپس اطرافش را گرفته و تقدیسش میكنند و فرشتگان آسمان نداء داده و مى گویند: زوّار دوست دوست خدا را تقدیس نمائید.

و وقتى زوّار غسل كردند حضرت محمّد صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ایشان را مورد نداء قرار داده و مى فرماید: اى مسافران خدا! بشارت باد بر شما كه در بهشت با من هستید. سپس امیرالمؤمنین علیه السّلام به ایشان نداء نموده و مى فرماید: من ضامنم كه حوائج شما را بر آورده نموده و بلاء را در دنیا و آخرت از شما دفع كنم. سپس پیامبر اكرم صلّى اللّه علیه و آله و سلّم با ایشان از طرف راست و چپ ملاقات فرموده تا بالأخره به اهل خود بازگردند.

منبع : کامل الزیارات، باب ۴۹، حدیث ۳




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : ثارالله، اربعین، فرشتگان، زائر، کربلا،
شنبه 13 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
ثواب عظیم کسی که بسمت کربلا برای زیارت راه می افتد.

حدَّثَنِی أَبِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ صَالِحِ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ بَشِیرٍ الدَّهَّانِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ إِنَّ الرَّجُلَ لَیَخْرُجُ إِلَى قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَلَهُ إِذَا خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ بِأَوَّلِ خُطْوَةٍ مَغْفِرَةُ ذُنُوبِهِ- ثُمَّ لَمْ یَزَلْ یُقَدَّسُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَتَّى یَأْتِیَهُ فَإِذَا أَتَاهُ نَاجَاهُ اللَّهُ تَعَالَى فَقَالَ عَبْدِی سَلْنِی أُعْطِكَ ادْعُنِی أُجِبْكَ اطْلُبْ مِنِّی أُعْطِكَ سَلْنِی حَاجَةً أقضیها [أَقْضِهَا لَكَ قَالَ وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) وَ حَقٌّ عَلَى اللَّهِ أَنْ یُعْطِیَ مَا بَذَلَ.


حضرت ابى عبد اللّه علیه السّلام فرمودند: شخصى كه به زیارت قبر حضرت حسین بن على علیهما السّلام مى رود، زمانى كه از اهلش جدا شد با اولین گامى كه برمى دارد تمام گناهانش آمرزیده مى شود. سپس با هر قدمى كه برمى دارد پیوسته تقدیس و تنزیه شده تا به قبر برسد و هنگامى كه به آنجا رسید حق تعالى او را خوانده و با وى مناجات نموده و مى فرماید: بنده من! از من بخواه تا به تو اعطاء نمایم. من را بخوان اجابتت نمایم. از من طلب كن به تو بدهم. حاجتت را از من بخواه تا برایت روا سازم.راوى مى گوید امام علیه السّلام فرمودند: بر خداوند متعال حق و ثابت است آنچه را كه بذل نموده اعطاء فرماید.

منبع : کامل الزیارات، باب ۴۹، حدیث ۲




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : ثارالله، زیارت، کربلا، ثواب،
پنجشنبه 11 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
ثواب کسی که پیاده به زیارت امام حسین علیه السلام برود.

حدَّثَنِی أَبِی وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَى وَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیِّ وَ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ جَمِیعاً عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عُبَیْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی عُثْمَانَ عَنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ النَّهَاوَنْدِیِّ عَنْ أَبِی سَعِیدٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ ثُوَیْرِ بْنِ أَبِی فَاخِتَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَا حُسَیْنُ مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ یُرِیدُ زِیَارَةَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (صلی الله علیه و آله) إِنْ كَانَ مَاشِیاً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَیِّئَةً حَتَّى إِذَا صَارَ فِی الْحَائِرِ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْمُصْلِحِینَ الْمُنْتَجَبِینَ [الْمُفْلِحینَ الْمُنْجِحِینَ حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِكَهُ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْفَائِزِینَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یُقْرِوءُكَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَكَ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَكَ مَا مَضَى.


حضرت ابو عبد اللّه علیه السّلام فرمودند: كسى كه از منزلش بیرون آید و قصدش زیارت قبر حضرت حسین ابن على علیهما السّلام باشد، اگر پیاده رود خداوند منّان به هر قدمى كه برمى دارد یك حسنه برایش نوشته و یك گناه از او محو مى فرماید تا زمانى كه به حائر برسد و پس از رسیدن به آن مكان شریف حق تبارك و تعالى او را از رستگاران قرار مى دهد تا وقتى كه مراسم و اعمال زیارت را به پایان برساند كه در این هنگام او را از فائزین محسوب مى فرماید تا زمانى كه اراده مراجعت نماید. در این وقت فرشته اى نزد او آمده و مى گوید: رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم سلام رسانده و به تو مى فرماید:  از ابتداء عمل را شروع كن، تمام گناهان گذشته ات آمرزیده شد.

منبع : کامل الزیارت، باب ۴۹، حدیث ۱




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : ثارالله، زیارت، فائزین،
سه شنبه 9 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
زائر امام حسین علیه السلام باید اینگونه باشد.

محمّد بن مسلم گفت: محضر مبارك حضرت ابى عبد اللّه علیه السّلام عرض كردم: هر گاه به زیارت پدر بزرگوارتان حضرت امام حسین علیه السّلام مى رویم آیا به همان كیفیّتى كه به حج مى رویم باشیم؟ 

حضرت فرمودند: بلى. عرض كردم: پس آنچه بر حاجى لازم است بر ما نیز است؟ حضرت فرمودند: چه چیزهائى را گفتى؟ عرض كردم: اشیائى را كه بر حاجى لازم مى باشد. حضرت فرمودند: بر تو لازم است كه با همراهانت خوش رفتار باشى، سخن اندك بگوئى و حتى الامكان تكلّم نكنى مگر به خیر. بر تو لازم است زیاد بیاد خدا باشى. بر تو لازم است جامه و لباس هایت را نظیف و پاكیزه نگاه دارى.


بر تو لازم است پیش از اینكه به حائر برسى غسل نمائى. لازم است بر تو كه خاشع بوده و زیاد نماز خوانده و بسیار بر محمّد و آل محمّد صلوات بفرستى و به آنچه از تو نیست و مال دیگرى است احترام گذارده و بر ندارى. لازم است به آنچه حلال نیست نگاه نكرده و چشم خود را از آن فروببندى. لازم است وقتى برادر ایمانى خود را نیازمند دیده و ملاحظه كردى كه بواسطه نداشتن نفقه از ادامه عمل عاجز است به دیدنش رفته او را كمك كرده و به مواسات با او رفتار نمائى.

بر تو لازم است تقیه كه دین تو به آن قائم است را رعایت كنى. واجب است از آنچه منهى هستى و از خصومت و دشمنى و زیاد قسم خوردن و از جدال كردنى كه در اثناء آن به خوردن قسم مبادرت مى ورزى اجتناب و دورى كنى. وقتى به این دستورها عمل كردى البتّه حجّ و عمره تو تمام و كامل بوده و به واسطه صرف نفقه و دور شدن از اهل و عیالت و روى تافتن از آنچه به آن مایل هستى از كسى كه آنچه نزدش بوده و تو آن را طلب كردى استحقاق پیدا مى كنى كه از سفرت مراجعه كرده در حالى كه مغفرت و رحمت و رضوانش شامل تو شده باشد.

منبع : کامل الزیارات، باب ۴۸، حدیث ۱




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، زیارت امام حسین(ع)، زائر کربلا،
جمعه 5 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
ثواب زیارت امام حسین علیه السلام با ترس و‌ هراس

حدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَمَّادٍ الْبَصْرِیِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَصَمِّ عَنْ حَمَّادٍ ذِی النَّابِ عَنْ رُومِیٍّ عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) مَا تَقُولُ فِیمَنْ زَارَ أَبَاكَ عَلَى خَوْفٍ قَالَ یُوءْمِنُهُ اللَّهُ یَوْمَ الْفَزَعِ الْأَكْبَرِ وَ تَلَقَّاهُ الْمَلَائِكَةُ بِالْبِشَارَةِ وَ یُقَالُ لَهُ لَا تَخَفْ وَ لَا تَحْزَنْ هَذَا یَوْمُكَ الَّذِی فِیهِ فَوْزُكَ.

از زراره نقل است كه وى گفت: محضر مبارك حضرت ابى جعفر علیه السّلام عرضه داشتم: چه مى فرمائید در باره كسى كه با خوف و هراس پدر شما را زیارت كند؟ حضرت فرمودند:  در روزى كه فزع اكبر است حق تعالى او را أمان دهد و فرشتگان به وى بشارت داده و به او مى گویند: مترس و محزون مباش امروز روزى است كه تو در آن رستگار مى شوى.(کامل الزیارات باب ۴۵، حدیث ۱)

بإِسْنَادِهِ عَنِ الْأَصَمِّ عَنِ ابْنِ بُكَیْرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ إِنِّی أَنْزِلُ الْأَرَّجَانَ وَ قَلْبِی یُنَازِعُنِی إِلَى قَبْرِ أَبِیكَ فَإِذَا خَرَجْتُ فَقَلْبِی وَجِلٌ مُشْفِقٌ حَتَّى أَرْجِعَ خَوْفاً مِنَ السُّلْطَانِ وَ السُّعَاةِ وَ أَصْحَابِ الْمَسَالِحِ فَقَالَ یَا ابْنَ بُكَیْرٍ أَ مَا تُحِبُّ أَنْ یَرَاكَ اللَّهُ فِینَا خَائِفاً أَ مَا تَعْلَمُ أَنَّهُ مَنْ خَافَ لِخَوْفِنَا أَظَلَّهُ اللَّهُ فِی ظِلِّ عَرْشِهِ وَ كَانَ مُحَدِّثُهُ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) تَحْتَ الْعَرْشِ وَ آمَنَهُ اللَّهُ مِنْ أَفْزَاعِ یَوْمِ الْقِیَامَةِ یَفْزَعُ النَّاسُ وَ لَا یَفْزَعُ فَإِنْ فَزِعَ وَقَّرَتْهُ [قَوَّتْهُ ]الْمَلَائِكَةُ وَ سَكَّنَتْ قَلْبَهُ بِالْبِشَارَةِ. 

ابن بكیر گوید محضر مبارك امام علیه السّلام عرضه داشتم: من به شهر ارجان وارد شده و در آنجا نازل شدم ولى قلب و دلم آرزوى زیارت قبر مطهّر پدر بزرگوارتان را داشت لذا از شهر به قصد زیارت آن جناب خارج شدم امّا دلم ترسان و لرزان بود و از خوف و ترس سلطان و عمّال وى و مرزبانان تا زمان مراجعت در وحشت و دهشت بودم. حضرت فرمودند: اى پسر بكیر آیا دوست ندارى كه خداوند تو را از كسانى كه در راه ما ترسان و خائف مى باشند محسوب فرماید؟
 
آیا مى دانى كسى كه به خاطر خوف ما خائف باشد حق تعالى او را در سایه عرش مكان دهد و هم صحبتش حضرت امام حسین علیه السّلام در زیر عرش مى باشد و حق تعالى او را از فزع هاى روز قیامت در امان مى دارد. مردم به فزع و جزع آمده ولى او فزع نمى كند، پس اگر فزع كند فرشتگان آرامش كرده و بواسطه بشارت دادن قلبش را ساكت و ساكن مى نمایند.(کامل الزیارات، باب ۴۵، حدیث ۲)




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، زیارت، ق تعالی، فرشتگان، ترس، ثواب زیارت،
سه شنبه 2 آبان 1396 :: نویسنده : عبرات
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺩﺧﺘﺮﻱ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﺒﻲ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﭘﺪﺭﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ در خواب ﺩﻳﺪم! ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﻳﺰﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ؟ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺁﻥ ﻟﻌﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺳﺮ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨﺶ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺗﻮﺳﺖ. ﺁﻥ ﻛﻮﺩﻙ ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﺷﺪ، ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ، ﺑﻌﺪ ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﻣﺸﻖ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺖ.(کامل بهایی ۲/۱۷۹)

ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﻛﺘﺐ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ: ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻲ ﺭﻭﻱ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻃﺒﻖ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ ﺁﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ. ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻦ ﺳﺮ ﻛﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺗﻮﺳﺖ. ﺳﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﻃﺸﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻣﻲ‌ﮔﻔﺖ: «ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻱ ﺧﻀﺒﻚ ﺑﺪﻣﺎﺉ! ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻱ ﻗﻄﻊ ﻭﺭﻳﺪﻱ! ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻱ ﺃﻳﺘﻤﻨﻲ ﻋﻠﻲ ﺻﻐﺮ ﺳﻦ! ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﺑﻘﻲ ﺑﻌﺪﻙ ﻧﺮﺟﻮﻩ؟ ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻣﻦ ﻟﻠﻴﺘﻴﻤﺔ ﺣﺘﻲ ﺗﻜﺒﺮ»➖«ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ چه کسی ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺖ ﺧﻀﺎﺏ ﻛﺮد! ﺍﻱ ﭘﺪﺭ ﻛﻪ ﺭﮔﻬﺎﻱ ﮔﺮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮید! ﺍﻱ ﭘﺪﺭ، چه کسی ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻛﻮﺩﻛﻲ ﻳﺘﻴﻢ ﻛﺮد! ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻛﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ، ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﻳﺘﻴﻢ ﺭﺍ چه کسی ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﻛند! ». ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ، ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻟﺐ ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻥ ﺷﺮﻳﻒ ﭘﺪﺭ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺑﮕﺮﻳﺴﺖ ﺗﺎ ﻏﺶ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﺭﻓﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻳﺪﻧﺪ ﺻﺪﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﻏﺸﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻫﻞ ﺩﻣﺸﻖ ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ.(نفس المهموم ص ۴۵۶)


وقتی رقیه سلام الله علیها خرابه را به هم ریخت...

دختر کوچک امام حسین علیه السلام در خرابه دلتنگ پدر گشت و از فرط گریه خوابش برد. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺛﻨﺎ  ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺪﺭ ﺩﻳﺪ. ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ «ﻓﺒﻚ ﻭ ﺗﻘﻮﻝ: ﻭﺍ ﺃﺑﺘﺎﻩ، ﻭﺍ ﻗﺮﺓ ﻋﻴﻨﺎﻩ، ﻭﺍ ﺣﺴﻴﻨﺎﻩ» ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻴﺤﻪ ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ. ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻛﻨﻨﺪ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﺸﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﭼﺴﺒﺎﻧﻴﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻲ ﻣﻲ‌ﺩﺍﺩ. ﺁﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻤﻲ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻧﻮﺣﻪ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩ. ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﻭﻱ ﺩﺍﻣﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩ «ﺣﺘﻲ ﻏﺸﻲ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﻘﻄﻊ ﻧﻔﺴﻬﺎ»«ﺗﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻏﺶ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﻔﺲ ﺍﻭ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ». ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ. «ﻓﻀﺠﻮﺍ ﺑﺎﻟﺒﻜﺎﺀ ﻭ ﺟﺪﺩﻭﺍ ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﻥ ﻭ ﺣﺜﻮﺍ ﻋﻠﻲ ﺭﺅﻭﺳﻬﻢ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻭ ﻟﻄﻤﻮﺍ ﺍﻟﺨﺪﻭﺩ ﻭ ﺷﻘﻮﺍ ﺍﻟﺠﻴﻮﺏ، ﻭ ﻗﺎﻡ ﺍﻟﺼﻴﺎﺡ». ﺁﻥ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﻳﻚ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺷﺪ.

ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺨﺪﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﺧﺮﻭﺵ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻲ‌ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲ‌ﻛﻮﺑﻴﺪﻧﺪ. ﺧﺎﻙ ﺑﺮﺳﺮ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻧﺪ ﮔﺮﻳﺒﺎﻥ ﻣﻲ‌ﺩﺭﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺼﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻳﺰﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻃﺎﻫﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺩﻣﺸﻘﻲ ﮔﻮﻳﺪ: ﺳﺮ یزید ﺭﻭﻱ ﺯﺍﻧﻮﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﺳﺮ ﭘﺴﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ  ﻣﻴﺎﻥ ﻃﺸﺖ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺷﻴﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ، ﺩﻳﺪﻡ ﺳﺮﭘﻮﺵ ﺍﺯ ﻃﺒﻖ ﺑﻪ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻓﺖ، ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﻡ ﻗﺼﺮ، ﺑﻪ ﺻﻮﺕ ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: «ﺃﺧﺘﻲ ﺳﻜﺘﻲ ﺍﺑﻨﺘﻲ»«ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺯﻳﻨﺐ، ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﺳﺎﻛﺖ ﻛﻦ».

ﻃﺎﻫﺮ ﮔﻮﻳﺪ: ﺩﻳﺪﻡ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻳﺰﻳﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻳﺎ ﻳﺰﻳﺪ، ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﻛﺸﺘﻲ ﻭ ﻋﻴﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﻛﺮﺩﻱ؟! ﻳﺰﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺪﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﻃﺎﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﻟﻲ ﺩﻳﺪﻡ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻃﺸﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻔﺖ. ﻳﺰﻳﺪ ﻏﻠﺎﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻛﻪ ﺧﺒﺮﻱ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻏﻠﺎﻡ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺰﻳﺪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩ. ﺁﻥ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﮔﻔﺖ: ﺳﺮ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻥ ﺳﺮ ﻣﻄﻬﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺸﺖ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﻪ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ. ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺁﻥ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺷﺪ «ﻓﺎﻧﻜﺒﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻘﺒﻠﻪ ﻭ ﺗﺒﻜﻲ ﻭ ﺗﻀﺮﺏ ﻋﻠﻲ ﺭﺃﺳﻬﺎ ﻭ ﻭﺟﻬﻬﺎ ﺣﺘﻲ ﺍﻣﺘﻠﺄ ﻓﻤﻬﺎ ﺑﺎﻟﺪﻡ»«ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻲ‌ﺑﻮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‌ﺯﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺷﺪ».(ریاض القدس ۲/۳۲۳)




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : ثارالله، حضرت رقیه(س)، خرابه های شام، ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ،
قابل توجه آنانکه ارزش و ثواب اشک بر امام‌ حسین علیه السلام را با عقل خود می سنجند و انکار میکنند‌‌.

مرحوم علامه مجلسی ره گوید: بعضی از بزرگان در تألیفاتشان از سید علی حسینی نقل کرده اند که گفته: من در مشهد الرضا علیه السلام ساکن بودم. با عده ای از مؤمنین در روز عاشورا مشغول عزادارای بودیم که یکی از آنان مقتل خوانی میکرد و روایتی خواند که امام باقر علیه السلام فرموده: «هرکس در مصائب امام حسین علیه السلام اشک از چشمش خارج شود، حتی اگر به اندازه بال مگس باشد، خداوند گناهان اورا میبخشد اگر چه به اندازه کف روی دریا باشد.» در آن جمع یک جاهل مدعی علم بود. تا این روایت را شنید گفت اینها دروغ است و باعقل سازگار نیست.


بین ما بحث شد و او قانع نشد و اصرار بر تکذیب داشت و با آن حال جدا شدیم و به خانه رفتیم. آن شخص روز بعد گفت: در خواب دیدم که هنگام قیامت است و ترازوی اعمال و حساب و کتاب و هول و‌ هراس قیامت. من تشنه شدم بقدری که نزدیک بود هلاک شوم. دیدم یک حوضی که بسیار وسیع است و طول و عرض آن معلوم نیست نمایان شد. با خود گفتم حوض کوثر است. برای رفع عطش بسمت آن حوض رفتم و دیدم یک زن و دو مرد که همگی سیاه پوشیده و‌ گریان و محزون بودند آنجا ایستاده اند. پرسیدم اینان چه کسانی هستند؟ گفتند رسول اکرم اسلام و امیرالمؤمنین و فاطمه زهرا سلام الله علیهم اجمعین هستند.

گفتم چرا سیاه پوشیده اند؟ گفتند مگر نمیدانی روز عاشورا است و زمین و آسمان محزون و گریان است! من رفتم خدمت حضرت زهرا سلام الله علیها گفتم من تشنه ام و آبم دهید. ایشان بمن تندی کرد و فرمود: آیا تو بودی که ثواب اشک بر فرزند مظلوم و شهیدم حسین را انکار کردی؟ خدا قاتلانش و کسانی که او را از آب منع کردند لعنت کند. من از خواب پریدم و لرزان و ترسان بودم. و بسیار استغفار میکردم. حال آمده ام به هرکس که در آن جمع بود و در حضورش انکار روایت کردم، این موضوع را بگویم و اظهار پشیمانی کنم.

منبع : بحارالانوار، مؤسسة الوفاء، ۴۴/۲۹۳




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، علامه مجلسی، اشک، ارزش، روز عاشورا،
از سعید بن مسیّب روایت است كه چون حضرت امام حسین علیه السّلام شهید شد، در سال دیگر من متوجّه حج شدم كه به خدمت حضرت امام زین العابدین علیه السّلام مشرّف شوم. پس روزى بر در كعبه طواف مى كردم ناگاه مردى را دیدم كه دستهاى او بریده بود و روى او مانند شب تار سیاه و تیره بود ‌و به پرده كعبه چسبیده بود و مى گفت: خداوندا به حقّ این خانه كه گناه مرا بیامرز و مى دانم كه نخواهى آمرزید؛ من گفتم: واى بر تو چه گناه كرده اى كه چنین ناامید از رحمت خدا گردیده اى؟ گفت: من شتربان امام حسین علیه السّلام بودم در هنگامى كه متوجّه كربلا گردید.

چون آن حضرت را شهید كردند، پنهان شدم كه بعضى از جامه هاى آن حضرت را بربایم و در كار برهنه كردن حضرت بودم. در شب ناگاه شنیدم كه خروش عظیم از آن صحرا بلند شد و صداى گریه و نوحه بسیار شنیدم و كسى را نمى دیدم و در میان آنها صدائى مى شنیدم كه مى گفت: اى فرزند شهید من و اى حسین غریب من، تو را كشتند و حقّ تو را نشناختند و آب را از تو منع كردند. از استماع این اصوات وحشت زا، مدهوش گردیدم و خود را در میان كشتگان افكندم و در آن حال مشاهده كردم سه مرد و یك زن را كه ایستاده اند و بر دور ایشان ملائكه بسیار احاطه كرده اند. یكى از ایشان مى گوید كه: اى فرزند بزرگوار و اى حسین مقتول به سیف اشرار، فداى تو باد جدّ و پدر و مادر و برادر تو.ناگاه دیدم كه حضرت امام حسین علیه السّلام نشست و گفت: لبّیك یا جدّاه و یا رسول اللَّه و یا أبتاه و یا امیر المؤمنین و یا امّاه یا فاطمة الزّهرا و یا أخاه اى برادر مقتول به زهر جانگداز.

بر شما باد از من سلام. پس فرمود: یا جدّاه كشتند مردان ما را، یا جدّاه اسیر كردند زنان ما را، یا جدّاه غارت كردند اموال ما را، یا جدّاه كشتند اطفال ما را، ناگاه دیدم كه همه خروش بر آوردند و گریستند. حضرت فاطمه زهرا علیها السّلام از همه بیشتر مى گریست. پس حضرت فاطمه علیها السّلام گفت: اى پدر بزرگوار ببین كه چه كار كردند با این نور دیده من این امّت جفاكار. اى پدر مرا رخصت بده كه خون فرزند خود را بر سر و روى خود بمالم، چون خدا را ملاقات كنم با خون او آغشته باشم. پس همه بزرگواران خون آن حضرت را برداشتند و بر سر و روى خود مالیدند.

پس شنیدم كه حضرت رسول صلّى اللّه علیه و آله و سلّم مى گفت كه: فداى تو شوم اى حسین كه تو را سر بریده مى بینم و در خون خود غلطیده مى بینم، اى فرزند گرامى چه کسی جامه هاى تو را كند؟ حضرت امام حسین علیه السّلام فرمود كه: اى جدّ بزرگوار، شتر دارى كه با من بود و با او نیكیهاى بسیار كرده بودم، او به جزاى آن نیكیها مرا عریان كرد. پس حضرت رسالت صلّى اللّه علیه و آله و سلّم به نزد من آمد و گفت: از خدا ترس نكردى و از من شرم نكردى كه جگرگوشه مرا عریان كردى؟ خدا روى تو را سیاه كند در دنیا و آخرت و دستهاى تو را قطع كند. پس در همان ساعت روى من سیاه شده و دستهاى من افتاد و براى این دعا مى كنم و مى دانم كه نفرین حضرت رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم رد نمى شود و من آمرزیده نخواهم شد.

منبع : جلاء العیون ص ۷۸۶




نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : ثارالله، كعبه، طواف، ملائكه، شهید، امام حسین علیه السّلام، لباس،


( کل صفحات : 4 )    1   2   3   4   
هوای دل



تا آفتاب از حرکات تو می وزد از سمت سیب ، عطر صفات تو می وزد . دل می دهیم ، پنجره را باز می کنیم باران گرفته ، یا کلمات تو می وزد ؟ دل می شویم ، محض تپیدن به پای تو در خاک کوچه ای که حیات تو می وزد اینکه چقدر بوی شهادت ، چقدر صبح اینکه چقدر از نفحات تو می وزد ! امشب بهار می دمد از خون روشنت فردا بهشت از برکات تو می وزد . من ایستاده ام به تماشای زیستن جایی که موج موج فرات تو می وزد و با هر اذان به یاد همان ظهر چاک چاک گیسوی خون چکان صلات تو می وزد . کشتی شکستگان تو را بیم موج نیست ،آنجا که بادبان نجات تو می وزد
امکانات


آمار
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :