مقاتل
معرفی کتاب

«آینه در کربلاست» اثر دکتر محمدرضا سنگری تنها با گذشت یک سال از انتشار به چاپ هفتم رسیده است؛ این اثر روایتی کامل از واقعه عاشوراست.آینه در کربلاست از دقیقترین و جزئی پردازانه‌ترین تاریخ نوشته های عاشورا است که نویسنده در آن با استفاده از منابع دست اول و مورد وثوق علمای تاریخ شیعه، تحلیل جامعی از حادثه کربلا ارائه می‌دهد.

نظرسنجی
به نظر شما عوامل قیام امام حسین(ع) کدام موارد زیر است؟








جشنواره
  • حسین(علیه السلام) گوهر جاودانه ادیان

    رود خونی كه از شهیدان كربلا بر صحرای طف جاری شد، فرات حقیقتی گشت كه جرعه نوشان عزت و آزادگی را ازهر مذهب و مسلك و هر دین و آیین به قدر تشنگی سیراب كرد....

    ادامه مطلب ...
  • عشق به سیدالشهدا

    ستمگران و حكام ‏جور و پیروان باطل، وقتى با یك فكر و ایمان و گرایش معنوى ‏نتوانند مبارزه و مقابله كنند، به مظاهر و نمودها و سمبل هاى آن تفكر و باور حمله مى‏ كنند....

    ادامه مطلب ...
  • ارتباط امام مهدى(ع) با امام حسین(ع)

    از زمان خلقت آدم ابوالبشر تاكنون همواره دو جریان حقّ و باطل به موازات هم پیش‏رفته و كره خاك هیچ‏گاه از مصاف این دو جریان خالى نبوده است. پیروان هر یك از حق‏ مداران گذشته، همواره بسترسازان حق‏گرایان آینده...

    ادامه مطلب ...
  • سرّ عدد چهل

    اعداد نه تنها در زندگی مادی که در زندگی معنوی ما نیز حائز اهمیت فراوانند ، تعدا رکعات نماز ، تعداد تسبیحات اربعه ، تعداد تسبیحات حضرت فاطمه (س) و امثال اینها نشان می دهند که زندگی معنوی جدا از اعداد نیست ...

    ادامه مطلب ...
زیارتنامه‌ هاى اهل‌ بیت(علیهم السلام) فقط سلام و احترام به آن پیشوایان نیست، بلكه دربردارنده معارف بلندى در عرصه‌ هاى مختلف معارف الهى مى‌ باشد كه جویندگان و طالبان آنها را از غناى معرفتى و عرفانى خود سیراب مى‌كند. یكى از این حوزه‌ هاى معرفتى و عرفانى، سخن گفتن زائر با خداوند بزرگ و ابراز بندگى به درگاه آن بى‌نیاز مطلق است.

زائر كوى امامان معصوم(علیهم السلام) ضمن زیارت ایشان، با خداى خود نیز به صحبت مى‌پردازد و او را با تمام وجود حس مى‌كند. خود را در عالمى برتر مى‌بیند و عقده دل در برابر خدا مى‌گشاید؛ آنچه را نمى‌تواند به دیگران بگوید، با خداى خود در میان مى‌گذارد و از این طریق به بهره معنوى كامل مى‌ رسد.

در این نوشتار، به ابعاد این مسئله خواهیم پرداخت و ورود بنده به محضر خدا را در سایه‌سار زیارتنامه‌هاى اهل‌بیت(علیهم السلام) به نظاره خواهیم نشست؛ باشد كه راهى براى توجه بیشتر به پروردگار فراهم گردد و دل‌ هاى مشتاقان از این چشمه جوشان، سیراب‌ تر گردد.

١. توجه به حضور در محضر خداوند

ما مسلمانان باور راسخ داریم كه خداى متعال در عین بسیط بودن وجود خود، به همه مكان‌ ها و زمان‌ ها اشراف دارد و به همه چیز آگاه است. بندگان خود را مى‌بیند و رفتار آنان را زیر نظر دارد. روى خود را به هر سو برگردانیم، همان سو، «وجه الله» است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرماید: (وَ لِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَیْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ وٰاسِعٌ عَلِیمٌ)؛ «مشرق و مغرب، از آنِ خداست! پس به هرسو رو كنید، رو به خدا كرده‌اید. خداوند داراى قدرت وسیع و [به همه‌چیز] داناست». (بقره: ١١۵)

بر این اساس، ما بندگان نیز باید خود را همواره در محضر خداوند ببینیم و مراقب اعمال و حركات و سكنات خود باشیم و بدانیم كه خداوند رفتار پنهانى ما را مى‌بیند؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرماید: (إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ مٰا یَخْفىٰ)؛ «او آشكار و نهان را مى‌داند». (اعلى: ٧) همچنین در آیه‌اى دیگر مى‌فرماید: (أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللّٰهَ یَرىٰ)؛ «آیا او ندانست كه خداوند [همه اعمالش را] مى‌بیند؟!» (علق: ١۴)

امام على(ع) نیز فرمود:

«اتَّقُوا مَعَاصِیَ اللهِ فِی الْخَلَوَاتِ فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الْحَاكِم» 1؛ «از نافرمانى خداوند در خلوت بپرهیزید؛ زیرا [در روز قیامت] شاهد، خود حكم مى‌كند». در دعاى پس از نماز زیارت امام على(ع) مى‌خوانیم:

یَا مَنْ هُوَ أَقْرَبُ إِلَیَ‌ّ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ وَ یَا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ یَا مَنْ هُوَ بِالمَنْظَرِ الْأَعْلَى وَ الْأُفُقِ المُبِینِ وَ یَا مَنْ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى وَ یَا مَنْ هُوَ یَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ ما تُخْفِی الصُّدُورُ یَا مَنْ لَا تَخْفَى عَلَیْهِ خَافِیَة. 2

اى كسى كه از رگ گردن به من نزدیك‌ترى و اى كسى كه بین انسان و قلب او حائل مى‌شوى و اى كسى كه در دیدگاه بلند و افق آشكارى، و اى كسى كه بخشاینده و مهربانى و اى كسى كه چشم‌هایى را كه به خیانت مى‌گردد و آنچه را سینه‌ها مخفى مى‌سازند، مى‌داند؛ اى كسى كه هیچ امرى بر او مخفى نیست!


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، خدا، زیارتنامه، اهل بیت، گریه،
یکشنبه 22 دی 1398 :: نویسنده : عبرات
1. بی میلی و بی نشاطی در زیارت

همان گونه که غذای جسمانی، آن گاه که از روی بی میلی مصرف شود، نه لذت بخش خواهد بود، و نه به درستی جذب بدن، و نه مایه رشد و شادابی جسم می شود، غذای روحانی نیز برای روح این گونه است که اگر همراه با شوق و شور نباشد، اثر چندانی در رشد روحی انسان نخواهد داشت.

حضرت امام رحمه الله در این باره می فرماید: «چنانچه اطبّا را عقیده آن است که اگر غذا را از روی سرور و بهجت میل کنند، زودتر هضم می شود، همین طور طب روحانی اقتضا می کند که انسان غذاهای روحانی را از روی بهجت و اشتیاق تناول کند و از کسالت و تکلف دوری کند، آثار آن در قلب، زودتر واقع شود و باطن قلب با آن، زودتر تصفیه شود».1

زیارت نیز غذایی روحانی است که آن گاه تأثیر کامل می بخشد و موجب رشد و نشاط روحی می شود که با شوق، همراه باشد.

ابن قولویه قمی می گوید:

پدرم از سعد بن عبدالله، از علی بن ابراهیم جعفری، از حمدان دسوائی نقل کرده که می گوید: محضر امام جواد(ع) شرفیاب شدم، عرض کردم: کسی که پدر شما را در طوس زیارت کند، از چه اجر و پاداشی برخوردار است؟ فرمود: کسی که قبر پدرم را از روی شوق زیارت کند، خداوند همه گناهان گذشته و آینده اش را می آمرزد. روای حدیث ـ حمدان دسوائی ـ می گوید: من پس از شنیدن این حدیث از امام جواد(ع) با ایوب بن نوح بن درّاج ملاقات کردم و به او گفتم: ای ایوب من از مولای خود امام جواد(ع) چنین حدیثی شنیدم. ایوب گفت: دوست داری مطلبی افزون بر آن برای تو بگویم؟ گفتم: آری. گفت: از خودِ آن بزرگوار شنیدم که فرمود: آن گاه که روز قیامت فرا رسد، منبری برای زائر پدرم ـ که او را از روی شوق زیارت کرده است ـ کنار منبر رسول خدا صلی الله علیه و آله نصب می شود، تا مردم از حساب فارغ شوند.2

امام رضا(ع) فرمود:

اِنَّ لِکلِّ اِمامٍ عَهْداً فی عُنُقِ اَوْلِیائهِ وَ شیعَتِهِ وَ اِنَّ مِنْ تَمامِ الْوَفاء بِالْعَهدِ وَ حُسْنِ الاَداءِ زِیارَةِ قُبُورِهِمْ فَمَنْ زارَهُم رَغْبَهً فی زیارَتِهِم و تَصْدیقاً بِما رَغِبُوا فیهِ کانَ اَئمَّتُهم شُفَعاءَ هُمْ یوْمَ القیامَة.3

همانا که هر امامی، عهد و پیمانی بر گردن دوستان و شیعیانش دارد و به درستی که وفای کامل به عهد و ادای زیبای این پیمان، با زیارت قبور آنها حاصل می شود. پس هر که آنها را از روی شوق و رغبت و باور نسبت به این شوق، زیارت کند، آنان در روز قیامت از او شفاعت خواهند نمود.

خارخار شوق در دل، کار بال و پر کند

طی به یک پا می کند چندین بیابان گردباد4

«صائب»

پای شکسته، سنگ رهِ ما نمی شود

شوق تو مومیایی پای شکسته است5

«صائب»

غنچه را باد صبا از پوست می آرد برون

بی نسیم شوق، پیراهن دریدن مشکل است6

«صائب»

بی سر پرشور، تن دیگ ز جوش افتاده ای است

بی دل بی تاب، بال و پر ندارد آدمی

چون نمکدانی است «صائب» کز نمک خالی بود

شورشی از عشق اگر در سر ندارد آدمی7


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، امام، آفت، ماهی، نان، خدا، زائر،
پنجشنبه 12 دی 1398 :: نویسنده : عبرات
چرا زیارت؟

زیارت در اسلام به ویژه در فرهنگ غنی تشیع از جایگاه والایی برخوردار است .

اولیای الهی و ائمه ی معصومین ( علیهم السلام) پیروان خود را دعوت به زیارت کرده اند و پاداش فراوان برای «زائر» بیان شده است .

در زیارت، قبل از برهان و فلسفه چینی، شور و عشق و محبت نهفته است .

وادی زیارت، بیش از آن که وادی معقولات و محاسبات عقلی باشد، وادی دل و جذبه ی درون است .

در این جا پیش از آن که «عقل » محاسبه کند، دل فرمان می دهد . زائر اگر بداند و بشناسد که مورد زیارت کیست، دیگر نمی پرسد: «کجاست؟» به راه می افتد و همچون موسی ( علیه السلام) در پی «عبد صالح » روان می گردد .

آن چه زائر را به پیمودن این راه وا می دارد، کشش درونی و علاقه ی قلبی اوست، چراکه اگر عشق آمد، خستگی رخت بر می بندد .

«آنچه در راه طلب خسته نگردد هرگز

پای پرآبله و بادیه پیمای من است »

شوق دیدار محبوب، انسان عافیت طلب را بادیه پیما می سازد . به خصوص اگر عشق راستین به خدا باشد که معشوق کامل و محبوب مطلق است و پیوند با او، سوزنده و سازنده است و به فرموده ی امیر بیان، حضرت علی ( علیه السلام): «حب الله نار لا تمر علی شیی ء الا احترق و نور الله لایطلع علی شیی ء الا اضاء» (محبت خدا آتشی است سوزان و نورخدا، فروغی است، روشنگر)

و به قول میکل آنژ (تندیس پرداز ایتالیایی): «عشق، شهری است که خداوند به انسان داده تا با آن نزد وی پرواز کند» (2)

عشق، معمار عالم و آباد کننده ی دل است و دانشمند دیگری می گوید:

«یک قلب می تواند هزارسال فکر خود را به کار برد، لیکن به قدر آن چه عشق، یک روز یاد می دهد، کسب نتواند کرد» (3)

و حافظ در این خصوص می گوید:

«ناز پرور تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد»

عاشق محبت خدا و اولیای خدا، سر برکف می نهد ودر کوی دوست می رود و راضی است به هرچه او بپسندد، چه راحت، چه رنج، چه غم و چه شادی و به قول باباطاهر:

یکی درد و یکی درمان پسندد

یکی وصل ویکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران

پسندم آنچه را جانان پسندد


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، محبت، عشق، خدا، زائر، امام، ائام،
دوشنبه 19 فروردین 1398 :: نویسنده : عبرات
اسماء بنت عمیس گوید: وقتی حسین بن علی، علیهماالسلام، متولد شد و پیامبر اکرم، صلی الله علیه وآله، مطلع شدند، حاضر گشته و به من فرمودند: اسماء، فرزندم را به من بده! فرزندش را در پارچه ای سفید پیچیدم و به ایشان دادم، آن حضرت، صلی الله علیه وآله، در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و سپس گریست.

عرض کردم: پدر و مادرم به فدایت، گریه از برای چیست؟ فرمود: برای این فرزندم می گریم.

گفتم: او که تازه متولد شده.

فرمود: امتی ظالم بعد از من او را می کشند و شفاعت من به آن گروه نمی رسد.

بعد به من فرمود: فعلا این خبر را به
، سلام الله علیها، نده.

آنگاه به علی، علیه السلام، فرمود: فرزندت را چه نام نهادی؟

علی، علیه السلام، عرض کرد: در نام گذاری از رسول خدا، صلی الله علیه وآله، سبقت نمی گیرم.

پیامبر، صلی الله علیه وآله، فرمود: من هم از خدای خود سبقت نمی گیرم. در همین هنگام جبرئیل نازل شد و فرمود: ای محمد! خدای بزرگ سلام می رساند و می فرماید: علی، علیه السلام، برای تو به منزله هارون برای موسی، علیه السلام، است. این فرزندت را به نام فرزند هارون نامگذاری کن!

پیامبر، صلی الله علیه وآله، فرمود: نام فرزند هارون چه بود؟ فرمود: شبیر.

پیامبر، صلی الله علیه وآله، فرمود: زبان من عربی است.

جبرئیل فرمود: او را حسین نام گذار (که معادل شبیر است).

پس پیامبر، صلی الله علیه وآله، او را حسین نامید. (1)


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : پیامبر، امام حسین، امام، خدا، نام فرزند هارون، ولادت، سوم شعبان،
تقدیر خداوند بار دیگر آفرینشی شگفت را رقم زد و دل انگیزترین جلوه های صفات الهی را در جمال دل آرای شخصیتی بزرگ از تبار علی(ع) آفرید. معراج عرفان و شور و عشق او آنچنان شکوهمند و پر رمز و راز بود که زیباترین روح پرستنده، «زین العابدین »لقب یافت و دلدادگی اش به جمال ربوبی در حال سجده موجب شد که او را «سجاد آل محمد(ص)» نام نهند. زمانی که در پنجم شعبان سال 38 هجری قمری دیده به جهان گشود. (1) پدرش امام حسین(ع) نام زیبای علی را برای او برگزید تا اینکه یاد و نام علی(ع) در خاطره ها زنده بماند و زندگی و محفل انس پدر را رونق فزاینده تر بخشد.

زندگی آن حضرت همراه با حوادث بسیار حساس و مهمی بود؛ بویژه دوره سی و پنج ساله امامتش که خود نمونه ای متعالی از مبارزات حضرت است. صفات ممتاز و گستره جودی اش در افقی فراتر ازمبارزات و مجاهدتهای اوست. و هیچ بلندنگر تیزپروازی بر ستیغ و بلندای عظمت و بزرگواری او نمی تواند دست یابد؛ اما تامل ودقت در رفتارها، سخنان و موضع گیریهای او می تواند روزنه ای به حیات معقول و نورانی اش بگشاید و این نوشتار سعی دارد پرتوی کم سواز مبارزات آن امام همام را در چهار زمینه یادآور شود.

الف- حضور در نهضت کربلا

همراهی آن حضرت در واقعه کربلا را می توان اولین تجلی چشمگیر درصحنه مبارزات به شمار آورد. زمانی که قیام خونین ابی عبد الله الحسین(ع) تحقق یافت، جز دوستان خدا و دلهای مطمئنی کسی دیگریارای همراهی حضرت را نداشت. نمی رسید و آن حضرت بی اعتنا به قدرتها و مظاهر طاغوت جلوه های شگفت از حماسه و ایثار را فرادیدانسانها قرار داد، هنگامی که در روز عاشورا امام حسین(ع) انسانها را به یاری طبید، امام زین العابدین(ع) با اینکه تنی تب دار و شرایطی سخت و جانفرسا داشت، به یاری پدر شتافت و درپاسخ عمه اش «ام کلثوم » که تصمیم داشت او را باز گرداند، فرمود: «ذرینی اقاتل بین یدی ابن رسول الله(ص)»؛ رهایم کن و بگذار که در دفاع از فرزند رسول خدا مبارزه کنم. (2)


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : امام زین‌العابدین (ع)، مبارزه امام سجاد، خدا، عبید الله، امامت،
سه شنبه 21 آذر 1396 :: نویسنده : عبرات
«ثار» از ریشه «ثَأر» و «ثُؤرة» به معنای انتقام و خون خواهی و نیز به معنای خون آمده است.(1)

1. برای ثارالله معانی و وجوه مختلفی ذکر شده که هر یک تفسیر خاص خود را می طلبد و در مجموع به این معناست که خداوند، ولیّ دم آن حضرت است و خود او خون آن بزرگوار را از دشمنانش طلب می کند؛ زیرا ریختن خون سیدالشهدا در کربلا، تجاوز به حریم و حرمت الهی و مقابله با خداوند است. به طور کلی از آن جهت که اهل بیت علیهم السلام «آل الله» هستند، شهادت این امامان، ریخته شدن خونِ متعلق به خداوند است.(2)

اگر چه این واژه در قرآن نیامده است؛ اما می توان آن را با آیات قرآنی این گونه توجیه نمود. خداوند می فرماید: مَن قُتل مظلوماً فقد جعلنا لولیّه سلطاناً؛(3) آن کس که مظلوم کشته شده، برای ولی اش سلطه (و حق قصاص) قرار دادیم».

هر کسی (صرف نظر از مسلک و مذهبش)، اگر مظلومانه کشته شود، اولیای دم او، حق خون خواهی دارند و از آن جا که اهل بیت علیهم السلام ـ به ویژه امام حسین علیه السلام ـ مظلومانه و در راه ایمان و حق و خداوند کشته شده اند و جان به جان آفرین تسلیم کرده اند، در واقع «ولیّ دم» و خونخواه آنان، خود خداوند است.

بنابراین «ثارالله» به این معناست که خون بهای امام حسین علیه السلام، متعلق به خداست و او کسی است که خون بهای امام حسین علیه السلام را خواهد گرفت. این واژه، حاکی از شدت همبستگی و پیوند سیدالشهدا علیه السلام با خداوند است که شهادتش همچون ریخته شدن خونی از قبیله خدا می ماند که جز با انتقام گیری و خون خواهی خدا، تقاص نخواهد شد.(4)


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : امام حسین علیه ‌السلام، ثار، ثارالله، خدا، خون‌بها،
چهارشنبه 20 تیر 1397 :: نویسنده : عبرات
زیارت عارفانه و خالصانه حضرت امام حسین(ع)، فضیلت های ویژه ای دارد که از جهات مختلفی در خور تعمق است.

جامعیت
خدای جهان آفرین، حکمت رسایش اقتضا کرد که بندگان خویش را به انجام یک سلسله کارهای شایسته، به صورت واجبات و مستحبات موظف سازد. هر کدام از این سلسله وظایف، آثار خاص و نقش سازنده ای در تقرب به پیشگاه او دارد که به واسطه ی انجام بخشی از آنها برای همیشه، نمی توان از بخش دیگرش بی نیاز بود. به همین جهت است که برخی از دانشمندان بر این اندیشه اند که انسان نباید تنها به انجام برترین مستحبات درعبادت خدا بسنده کند، چرا که آثار و خواص دیگر کارهای شایسته و عبادت های مستحبی از او فوت می شود و زیارت پیشوای شهیدان یک نوع اطاعت الهی است که خواص هر کار عبادی واجب و مستحب، زبانی و عملی، قلبی و بدنی، در آن گرد آورده شده است، اعمالی چون نماز، زکات، حج، صدقه، جهاد و ...

پاکسازی از گناه
اثر دیگر زیارت آن حضرت این است که: زائر حسین علیه السلام پس از زیارت عارفانه و خالصانه به گونه ای خاص، از گناهان پاک می گردد.

در روایات متعددی - حدود چهل روایت - تعبیر شده است که:

«خداوند گناهان گذشته و آینده ی او را خواهد بخشید.»(1)

و در روایات دیگری بدین صورت است که: « او بسان روز تولدش، از همه ی گناهان پاک و پاکیزه می شود.»(2)


ادامه مطلب...

نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : فضیلت زیارت امام حسین(ع)، زیارت، امام حسین (ع)، عارف، خدا،
پنجشنبه 17 فروردین 1396 :: نویسنده : عبرات
زیارت عارفانه و خالصانه حضرت امام حسین(ع)، فضیلت های ویژه ای دارد که از جهات مختلفی در خور تعمق است.

جامعیت
خدای جهان آفرین، حکمت رسایش اقتضا کرد که بندگان خویش را به انجام یک سلسله کارهای شایسته، به صورت واجبات و مستحبات موظف سازد. هر کدام از این سلسله وظایف، آثار خاص و نقش سازنده ای در تقرب به پیشگاه او دارد که به واسطه ی انجام بخشی از آنها برای همیشه، نمی توان از بخش دیگرش بی نیاز بود. به همین جهت است که برخی از دانشمندان بر این اندیشه اند که انسان نباید تنها به انجام برترین مستحبات درعبادت خدا بسنده کند، چرا که آثار و خواص دیگر کارهای شایسته و عبادت های مستحبی از او فوت می شود و زیارت پیشوای شهیدان یک نوع اطاعت الهی است که خواص هر کار عبادی واجب و مستحب، زبانی و عملی، قلبی و بدنی، در آن گرد آورده شده است، اعمالی چون نماز، زکات، حج، صدقه، جهاد و ...

پاکسازی از گناه
اثر دیگر زیارت آن حضرت این است که: زائر حسین علیه السلام پس از زیارت عارفانه و خالصانه به گونه ای خاص، از گناهان پاک می گردد.

در روایات متعددی - حدود چهل روایت - تعبیر شده است که:

«خداوند گناهان گذشته و آینده ی او را خواهد بخشید.»(1)

و در روایات دیگری بدین صورت است که: « او بسان روز تولدش، از همه ی گناهان پاک و پاکیزه می شود.»(2)

اثر رهایی بخش
زائر آن حضرت نه تنها خود نجات یافته است، بلکه سبب نجات و رهایی دیگران می گردد. در روایتی امام صادق علیه السلام فرمود:

« زائر عارف حسین علیه السلام، در روز رستاخیز برای صد نفر از دوزخیان شفاعت می کند.»(3)

و در روایت دیگری است که بدو ندا می رسد که: « هان ای زائران حسین علیه السلام دست هر کسی را دوست دارید بگیرید و به بهشت وارد کنید.»(4)


ادامه مطلب...

نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : فضیلت زیارت امام حسین، زیارت، عارف، خدا، گناه،
امام صادق علیه السلام : «عاشورا روزی است که حسین میان یارانش کشته شد و بر زمین افتاد».

امام رضا علیه السلام : «هر کس عاشورا روز مصیبت و اندوه و گریه اش باشد، خداوند روز قیامت را روز شادی و سرورش می گرداند».

امام صادق علیه السلام : «روز شهادت امام حسین علیه السلام ، سوگناک ترین روزهاست».

امام رضا علیه السلام : «هر کس در روز عاشورا کار و کسب خود را فرو گذارد، خداوند حاجت های دنیا و آخرت او را برآورده می سازد».

پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم : «ای فاطمه! همه چشم ها در روز قیامت گریان است، جز چشمی که بر مصیبت های حسین علیه السلام بگرید».

امام حسین علیه السلام : «من کشته اشکم. هر مؤمنی که مرا یاد کند، اشکش روان می شود».

امام سجاد علیه السلام : «من پسر کسی هستم که فرشتگان آسمان بر او گریستند. من پسر کسی هستم که جنیّان در زمین و پرندگان در هوا برای او نوحه سرایی کردند».

امام رضا علیه السلام : «اگر بر حسین بگریی، چندان که اشک هایت بر گونه ات جاری شود، خداوند گناهانت را می آمرزد».

امام رضا علیه السلام : «چون ماه محرم می رسید، کسی پدرم را خندان نمی دید و چون روز عاشورا فرا می رسید، آن روز، روز سوگواری و اندوه و گریه او بود و می فرمود: در چنین روزی بود که حسین علیه السلام کشته شد».


ادامه مطلب...

نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : کربلا، امام، عاشورا، زیارت، خدا، تربت امام حسین علیه‌السلام،
دوشنبه 24 آبان 1395 :: نویسنده : عبرات
در مکتب کرامت
خداوند کریم مظهر کرامت است و در آیات متعددی از قرآن به این مطلب اشاره شده است. از جمله می فرماید: «تبارک اسم ربک ذی الجلال و الاکرام.»(1)

از مصادیق بارز کرامت امر نبوت پیامبران است که بدینوسیله از اکرام الهی بهره مند شده تا در مکتب وحی درس کرامت دهند و بر محور این ویژگی انسانها را به سوی نور و سعادت رهنمون گردند پیامبر اکرم(ص) در این باره می فرماید: «انی بعثت لاتمم مکارم الاخلاق.»(2)

خداوند بندگان خاص و اولیاء خویش را به مقام مکرّمان رسانید و آنها را به عالی ترین درجات و رفیع ترین مراتب انسانی نائل گرداند و نفسشان را از هرگونه فرومایگی و پستی منزّه و مبرّا کرد. کرامت در سایه سار تقوای الهی و رستن از وابستگی های دنیوی و محدودیت های مادی حاصل می گردد و پیشوایان دین بوسیله آن از مبدأ فیض ربوبی، دلها و چشمهای عاشق حق را به فراسوی ماده و طبیعت سیر می دهند. کرامت فضیلتی است چون اعجاز که اولیاء الهی بدان متصفند و در پرتو آن توان خرق عادت دارند.

امام حسین(ع) که در خاندانی کریم پرورش یافت اهل کرامت است و در زندگی جاودانه و مبارزه خالصانه اش خوارق عادات بسیاری به چشم می خورد. آن حضرت در دعای شب عاشورا فرمود: «اللهم انی احمدک علی ان اکرمتنا بالنبوه و علّمتنا القرآن و فقّهتنا فی الدین.»(3)

پیامبران و امامان(ع) خزانه داران دانش الهی
خداوند متعال وجود مقدّس رسول اکرم(ص) را از نور خویش بیافرید و او را با اخلاقی نیک و خصالی پسندیده برای رهبری مردم برگزید. قلب پاک آن حضرت را جایگاه وحی الهی و تجلی گاه انوار خدایی قرار داد، مقامش را چنان رفیع گرداند که جز ذات احدی و وصی بر حقش علی بن ابیطالب(ع) کسی او را نشناخت. لطف و اراده پروردگار مهربان بر این تعلق گرفت که بعد از رحلت آن شخصیت یگانه، احکام جاودانی دین اسلام بدون مُبَیّن و مفسّر باقی نماند و جانشینی او را کسی بر عهده گیرد که همانند آن حضرت دارای مقام عصمت و صاحب نفسی پاک و آراسته باشد. از این رو خلافت ائمه معصومین(ع) که منصبی است الهی در وجود امیرالمؤمنین(ع) و یازده فرزندش ثابت و منحصر گشت و علم و ایمان و آثار نبوت به آنها واگذار شد. خداوند در باطن آن حضرت نیرویی قرار داد تا به وسیله آن قدرت یابند، از وجود کائنات خبر دهند و از هر اتفاق در عالم خلقت آگاه شده و با نور عظمت خویش راه را بر مشتاقان حق و حقیقت بگشایند و آنان را به سر منزل مقصود برسانند. یکی از یاران امام صادق(ع) می گوید: روزی در کنار حجر اسماعیل خدمت آن حضرت نشسته بودیم. که فرمود: سوگند به صاحب این خانه اگر من نزد موسی و خضر بودم به آنها می گفتم که من از شما اعلم هستم و به آنان مطالبی را می گفتم که از آن بی اطلاع بودند.

زیرا موسی و خضر فقط از گذشته خبر داشتند ولی ما از آینده خبر داریم تا قیام قائم و این علم را ما از پیامبر(ص) به ارث برده ایم.(4) از روایات استفاده می شود که برای خداوند دو علم است یکی آنکه خاص حضرت احدیت است و کسی بر آن اطلاعی ندارد دیگری آن است که به رسولان و فرشتگان عطا نموده است علم امامان معصوم(ع) به حالات بندگان و اخبار زمان و مکان از همین نوع است. ائمه اطهار(ع) بوسیله قوه مقدسی که خداوند از ابتدای خلقت در نهاد آنها گذاشته است، از مکتونات قلبی انسانها مطلع شده و از حوادث حال و آینده خبر می دادند. در زندگی آنها حالات غیبی و خوارق عاداتی بسیار وجود دارد که بنابر مقتضیات زمان گاه بر دیگران آشکار و گاهی مکتوم مانده است.


ادامه مطلب...

نوع مطلب : امام حسین (ع)
برچسب ها : خدا، پیامبر، رسول خدا، یارانش، کربلا، امام حسین(ع)،


( کل صفحات : 2 )    1   2   
هوای دل



تا آفتاب از حرکات تو می وزد از سمت سیب ، عطر صفات تو می وزد . دل می دهیم ، پنجره را باز می کنیم باران گرفته ، یا کلمات تو می وزد ؟ دل می شویم ، محض تپیدن به پای تو در خاک کوچه ای که حیات تو می وزد اینکه چقدر بوی شهادت ، چقدر صبح اینکه چقدر از نفحات تو می وزد ! امشب بهار می دمد از خون روشنت فردا بهشت از برکات تو می وزد . من ایستاده ام به تماشای زیستن جایی که موج موج فرات تو می وزد و با هر اذان به یاد همان ظهر چاک چاک گیسوی خون چکان صلات تو می وزد . کشتی شکستگان تو را بیم موج نیست ،آنجا که بادبان نجات تو می وزد
امکانات


آمار
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات