روایت شده است که پس از ولادت حضرت زینب (س)، حسین (ع) که در آن هنگام کودک سه چهار ساله بود، به محضر رسول خدا (ص) آمد و عرض ک رد: ((خداوند به من خواهری عطا کرده است )).پیامبر(ص) با شنیدن این سخن، منقلب و اندوهگین شد و اشک از دیده فرو ریخت. حسین (ع) پرسید: ((برای چه اندوهگین و گریان شدی؟ )).

پیامبر (ص) فرمود: ((ای نور چشمم، راز آن به زودی برایت آشکار شود.))

تا اینکه روزی جبرئیل نزد رسول خدا (ص) آمد، در حالی که گریه می کرد، رسول خدا (ص) از علت گریه او پرسید، جبرئیل عرض کرد: ((این دختر (زینب) از آغاز زندگی تا پایان عمر همواره با بلا و رنج و اندوه دست به گریبان خواهد بود؛ گاهی به درد مصیبت فراق تو مبتلا شود، زمانی دستخوش ماتم مادرش و سپس ماتم مصیبت جانسوز برادرش امام حسن (ع) گردد و از این مصایب دردناک تر و افزون تر اینکه به مصایب جانسوز کربلا گرفتار شود، به طوری که قامتش خمیده شود و موی سرش سفید گردد.))

پیامبر (ص) گریان شد و صورت پر اشکش را بر صورت زینب (س) نهاد و گریه سختی کرد، زهرا (س) از علت آن پرسید. پیامبر (ص) بخشی از بلاها و مصایبی را که بر زینب (س) وارد می شود، برای زهرا(س) بیان کرد.

حضرت زهرا (س) پرسید: ((ای پدر! پاداش کسی که بر مصایب دخترم زینب (س) گریه کند کیست؟ پیامبر اکرم (ص) فرمود: ((پاداش او همچون پاداش کسی است که برای مصایب حسن و حسین (ع) گریه می کند))[1]

پی نوشت ها:
[1]الخصائص الزینبیه ، ص 155 ناسخ التواریخ زینب (س ) ص 47
منبع : ۲۰۰ داستان از فضایل ، مصایب و كرامات حضرت زینب (ع)، عباس عزیزى.



طبقه بندی: مناسبتها، 
برچسب ها: زینب (س)، جبرئیل، گریه،
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 13 فروردین 1397 توسط عبرات
پیامبر اکرم اسلام، بوسیله عزاداران و گریه کنان امام حسین علیه السلام، دخترش فاطمه سلام الله علیها را آرام کرد.

روی أنه لما أخبر النبی صلى الله علیه وآله ابنته فاطمة بقتل ولدها الحسین وما یجری علیه من المحن بكت فاطمة بكاء شدیدا، وقالت: یا أبت متى یكون ذلك؟ قال: فی زمان خال منی ومنك ومن علی، فاشتد بكاؤها وقالت: یا أبت فمن یبكی علیه؟ ومن یلتزم بإقامة العزاء له؟ فقال النبی: یا فاطمة إن نساء أمتی یبكون على نساء أهل بیتی،ورجالهم یبكون على رجال أهل بیتی ویجددون العزاء جیلا بعد جیل، فی كل سنة فإذا كان القیامة تشفعین أنت للنساء وأنا أشفع للرجال وكل من بكى منهم على مصاب الحسین أخذنا بیده وأدخلناه الجنة. یا فاطمة! كل عین باكیة یوم القیامة، إلا عین بكت على مصاب الحسین فإنها ضاحكة مستبشرة بنعیم الجنة.

پیامبر اکرم به دخترش فاطمه زهرا سلام الله علیها، از شهادت امام حسین علیه السلام و مصائب او خبر داد. ایشان گریست و پرسید: پدر جان این اتفاق چه زمانی می افتد؟ پبامبر اکرم فرمود: زمانی که من و تو و علی (سلام الله علیهما) نباشیم. گریه حضرت زهرا سلام الله علیها شدیدتر شد و پرسید:

پدر! پس چه کسی برای او گریه می کند؟ چه کسی برای او اقامهٔ عزا خواهد نمود؟ حضرت فرمود: ای فاطمه! زنان امت من بر زنان خاندانم گریه میکنند، و مردان امت بر مردان خاندانم و نسل بعد از نسل هر سال اقامهٔ عزا نمایند. در قیامت تو از زنان آنان شفاعت نمایی، و‌ من از مردان آنان. هرکس در مصیبت حسین اشک ریخته باشد، دست او را گرفته وارد بهشت میکنیم. ای فاطمه ! همه چشم ها در قیامت گریانند مگر چشمی که در عزای حسین علیه السلام اشک ریخته باشد که شاد و خوشحال است به نعمت های بهشتی.

منبع : بحارالانوار ۴۴/۲۹۲




طبقه بندی: امام حسین (ع)، 
برچسب ها: اقامهٔ عزا، ثارالله، گریه، بهشت، نعمت های بهشتی،
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 17 مهر 1396 توسط عبرات