زراره که یکی از شاگردان و اصحاب امام صادق علیه السّلام است، از آن حضرت حکایت کند:

در زمان حضرت ابا عبداللّه الحسین علیه السّلام شخصی به نام عبداللّه بن شدّاد لیثی، دچار بیماری و تب سختی شده بود.

امام حسین علیه السّلام به جهت عیادت و دیدار او راهی منزلش شد، و چون که حضرت خواست وارد منزل شود بلافاصله تب او برطرف گردید؛ و مریض گفت: راضی شدم به حقّانیّتی که از طرف خداوند متعال به شما اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السّلام ارزانی شده است تا جائی که تب از شما فرار می کند.

امام حسین علیه السّلام فرمود: قسم به خداوند! چیزی آفریده نشده است مگر آن که تحت فرمان ما خواهد بود.

زراره گوید: سپس صدائی را شنیدیم که می گفت: لبّیک یا ابن رسول اللّه! و آن گاه امام حسین علیه السّلام فرمود: آیا امیرالمؤمنین علیه السّلام تو را دستور نداده است که فقط به افرادی نزدیک شوی که یا دشمن ما بوده و یا گناهکار باشد، که سبب کفّاره گناهش شود، پس چرا به این شخص روی آورده ای.[1] .

1- بحارالانوار : ج 44 ، ص 183، مناقب ابن شهرآشوب : ج 4 ، ص 51 ، س 6.
منبع : چهل داستان و چهل حدیث از امام حسین علیه السلام ، عبدالله صالحی.



طبقه بندی: امام حسین (ع)، 
برچسب ها: موجودات، گناه، تب، حقّانیّت، رسول اللّه، اهل بیت،
نوشته شده در تاریخ جمعه 23 آذر 1397 توسط عبرات
اثر عجیب تربت کربلا در قبر زن زناکار....

در عصر امام صادق (علیه السلام) زنی زناکار وجود داشته است که هرگاه بچه ای از رابطه نامشروع به دنیا می آورد، آن را از ترس خانواده و بستگانش در تنور آتش می سوزانید و جز مادرش کسی از این کار او آگاهی نداشت. پس از گذشت ایامی آن زن زناکار مُرد. اما ماجرای عجیبی پس از خاک کردن او به وقوع پیوست. به نحوی که پس از دفن او از جانب قبر بیرن انداخته شد و زمین او را در داخل خود نپذیرفت.

و چون در جای دیگر نیز خاکش نمودند این ماجرا دوباره تکرار گردید! خانواده آن زن که از این واقعه بسیار وحشت زده گردیده بودند به امام صادق (علیه السلام) رجوع نمودند. پس امام به مادر آن زن فرمودند: دخترت چه گناهی در زندگانیش مرتکب شده است؟

مادر کار زشت دخترش را بیان نمود. امام صادق (علیه السلام) پس شنیدن ماجرا فرمودند: زمین او را نمی پذیرد، زیرا مخلوق پاک و بی گناه خداوند را به عذاب خدایی معذب می کرده است. سوزاندن یک انسان و حتی سایر مخلوقات خداوند جرمی بس عظیم است. سپس فرمودند:

تنها راه آن این است تا مقداری تربت حسین (علیه السلام) را در قبرش قرار دهید تا به حرمت این خاک، زمین او را بپذیرد. وقتی این کار را انجام دادند زمین آرام گرفت و آن زن زناکار را در خود پذیرفت.

وسائل الشیعه، چاپ الاسلامیه، ۲/۷۴۲.



طبقه بندی: امام حسین (ع)، 
برچسب ها: ثارالله، تربت، خانواده، گناه، زناکار،
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 11 مهر 1396 توسط عبرات
زیارت عارفانه و خالصانه حضرت امام حسین(ع)، فضیلت های ویژه ای دارد که از جهات مختلفی در خور تعمق است.

جامعیت
خدای جهان آفرین، حکمت رسایش اقتضا کرد که بندگان خویش را به انجام یک سلسله کارهای شایسته، به صورت واجبات و مستحبات موظف سازد. هر کدام از این سلسله وظایف، آثار خاص و نقش سازنده ای در تقرب به پیشگاه او دارد که به واسطه ی انجام بخشی از آنها برای همیشه، نمی توان از بخش دیگرش بی نیاز بود. به همین جهت است که برخی از دانشمندان بر این اندیشه اند که انسان نباید تنها به انجام برترین مستحبات درعبادت خدا بسنده کند، چرا که آثار و خواص دیگر کارهای شایسته و عبادت های مستحبی از او فوت می شود و زیارت پیشوای شهیدان یک نوع اطاعت الهی است که خواص هر کار عبادی واجب و مستحب، زبانی و عملی، قلبی و بدنی، در آن گرد آورده شده است، اعمالی چون نماز، زکات، حج، صدقه، جهاد و ...

پاکسازی از گناه
اثر دیگر زیارت آن حضرت این است که: زائر حسین علیه السلام پس از زیارت عارفانه و خالصانه به گونه ای خاص، از گناهان پاک می گردد.

در روایات متعددی - حدود چهل روایت - تعبیر شده است که:

«خداوند گناهان گذشته و آینده ی او را خواهد بخشید.»(1)

و در روایات دیگری بدین صورت است که: « او بسان روز تولدش، از همه ی گناهان پاک و پاکیزه می شود.»(2)

اثر رهایی بخش
زائر آن حضرت نه تنها خود نجات یافته است، بلکه سبب نجات و رهایی دیگران می گردد. در روایتی امام صادق علیه السلام فرمود:

« زائر عارف حسین علیه السلام، در روز رستاخیز برای صد نفر از دوزخیان شفاعت می کند.»(3)

و در روایت دیگری است که بدو ندا می رسد که: « هان ای زائران حسین علیه السلام دست هر کسی را دوست دارید بگیرید و به بهشت وارد کنید.»(4)


ادامه مطلب...
طبقه بندی: امام حسین (ع)، 
برچسب ها: فضیلت زیارت امام حسین، زیارت، عارف، خدا، گناه،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 17 فروردین 1396 توسط عبرات